از ديگر اقدامات آنان ، احاديثى است كه درباره آيه 128 سوره آل عمران جعل نمودهاند . آيه چنين است :
لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ
، در اين مورد ، چيزى در اختيار تو نيست ، يا خداوند آنان را مىبخشد يا عذاب مىكند ، زيرا آنان ستمگرانند . به عنوان نمونه ، از عبد اللّه بن عمر ، از پدرش عمر روايت شده است كه رسول اكرم در روز جنگ احد به خداوند عرض كرد : « اللهم العن أبا سفيان ، اللهمّ العن الحارث بن هشام ، اللهمّ العن صفوان بن اميّة ، خداوندا ! ابو سفيان و حارث بن هشام و صفوان بن اميه را لعنت كن ! » سپس اين آيه نازل شد :
« لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ . . . »
پس از آن ، خداوند آنان را هدايت كرد تا مسلمان شدند . « 1 » نيز از انس روايت شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در جنگ احد مجروح شد و فرمود :
« چگونه قومى كه پيامبر خود را مجروح مىكنند رستگار خواهند شد ! » سپس آيه فوق نازل شد « 2 » و نيز روايت شده است كه آن حضرت هنگامى كه از ركوع دوم نماز صبح بلند مىشد ، چنين دعا مىكرد : « خدايا ! فلانى و فلانى و فلانى را لعنت كن ! » و خداوند آيه فوق را نازل فرمود . « 3 » در روايات ديگرى نيز نام نفرين شدگان نيز برده شده است . از ابو هريره نقل شده است كه هر گاه رسول خدا مىخواست كسى را نفرين يا دعا كند ، بعد از ركوع و گفتن « سمع اللّه لمن حمده ، اللهم ربنا و لك الحمد » عرض مىكرد : « خدايا ! وليد بن وليد و مسلمة بن هشام و عياش بن ابى ربيعه را نجات ده و قبله مضرّ را به شدت عذاب كن و آنان را مانند زمان يوسف دچار قحطى نما ! » و اين عبارات را با صداى بلند مىگفت « 4 » و روايت ديگرى ، نفرين شدگان را صفوان بن اميّه ، سهيل بن عمرو و حرث بن هشام معرفى مىكند « 5 » و در روايتى آمده است كه آن حضرت
هامش
( 1 ) . سنن ترمذى ، ج 4 ، ص 295
( 2 ) . صحيح بخارى ، ج 5 ، ص 35
( 3 ) . همان
( 4 ) . همان ، ص 171
( 5 ) . همان ، ص 35