3 . در ميان روايات شيعيان ، رواياتى وجود دارد كه مىرساند در صدر اسلام ، قرآن را در بين ديوار و منبر مىگذاشتند ، سپس افرادى از روى آنها مىنوشتند و مىفروختند . « 1 » مانند اين روايت در منابع روايى سنّيها نيز هست .
به عنوان نمونه ، يزيد بن ابى عبيد گويد : « همراه سلمة بن الاكوع به مسجد مىرفتم و او نزد ستونى كه قرآن را در آنجا مىگذاشتند نماز مىخواند ، از او علت را پرسيدم ، وى گفت : « من خودم ديدم كه رسول اللّه هميشه در پى آن بود كه همين جا نماز بخواند . » « 2 » اين روايت نيز گوياى رواج كتابت قرآن در زمان رسول گرامى اسلام است . افزون بر آن ، رواياتى وجود دارد كه گوياى كتابت قرآن در حضور پيامبر است ، مانند روايتى كه از زيد بن ثابت روايت شده است . وى مىگويد : « نزد رسول خدا قرآن را از روى رقعهها مىنوشتيم .
حضرت فرمودند : خوشا به حال شام ! عرض كردم چرا ؟ فرمود : زيرا ملائكه رحمان ، بالهاى خود را بر روى آن گستراندهاند . » « 3 »
4 . دستهاى از روايات بر استحباب نوشتن قرآن و به ارث گذاشتن آن دلالت مىكنند ، مانند اين روايت كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كردهاند : « هفت چيز است كه ثواب آن پس از مرگ و در قبر به ميت مىرسد : كسى كه علمى بياموزد ، يا نهرى جارى كند ، يا چاهى بكند ، يا درخت خرمايى بكارد . يا مسجدى بسازد ، يا مصحفى به ارث گذارد و يا فرزندى از خود باقى گذارد كه پس از وى برايش استغفار نمايد . » « 4 »
هامش
( 1 ) . كلينى ، كافى ، ج 5 ، ص 121 و الشيخ الطوسى ، تهذيب الاحكام ، توفى 460 ، طهران : دار الكتب الاسلامية ، ج 6 ، ص 366
( 2 ) . صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 127 و صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 59 و سنن ابن ماجه ، ج 1 ، ص 459 و مسند احمد ، ج 4 ، ص 49 و سنن بيهقى ، ج 2 ، ص 271 و ج 5 ، ص 247
( 3 ) . مستدرك حاكم ، ج 2 ، ص 229 و 611 و مسند احمد ، ج 5 ، ص 185
( 4 ) . مجمع الزوائد ، ج 1 ، ص 67