كه مى فرمايد : « هرگز مومنانى كه بى هيچ عذرى از كار جهاد فرو مى نشينند . . . » و آنان را از مومنان شمرده است ولى مجاهدان را به سبب اعمالشان بر ايشان ترجيح و برترى داده است . همچنين امانت كسانى را كه با تو مخالفت مى كنند به آنان بر نمى گردانى و حال آنكه خداوند متعال فرمان داده است كه امانات را به صاحبان آنان برگردانند . اينك دربارهء خودت از خدا بترس « و بترس از روزى كه نه پدر را به جاى فرزند و نه فرزند را به جاى پدر جزا دهند . » و همانا « خداوند در كمين است » و حكم او عدل و گفتارش جدا كننده [ حق و باطل ] است . و السّلام .
نافع [ در پاسخ نامه ] براى او چنين نوشت : اما بعد ، نامهات كه در آن مرا موعظه كرده بودى و امورى را تذكر داده و خيرخواهى كرده بودى و مرا بيم و اندرز داده و نوشته بودى كه من در گذشته بر حق بودهام و راه راست و درست را برمى گزيدهام ، رسيد . و من از خداوند مسئلت مى كنم كه مرا از آن گروه قرار دهد كه « سخن را مى شنوند و از بهترين آن پيروى مى كنند » . تو از اينكه من ، قاعدين را كافر مى شمرم و اطفال را مى كشم و تصرف در امانتهاى مخالفان را روا مى دارم مرا مورد سرزنش قرار دادهاى . و اينك به خواست خداوند متعال اين كارها را براى تو شرح مى دهم و روشن مى سازم . . . اما اين قاعدين ، نظير آن كسان كه در روزگار رسول خدا ( ص ) بودند نيستند زيرا آنان در مكه مقهور و در حال محاصره بودند و راهى براى گريز از مكه و پيوستن به مسلمانان نداشتند ، در حالى كه اين گروه قرآن خواندهاند و در دين دانش ژرف اندوختهاند و راه براى آنان روشن و آشكار است و خودت مى دانى كه خداوند متعال براى كسان ديگرى كه چون ايشان بودهاند و مى گفتهاند : « ما در روى زمين مردمى ضعيف شده بودهايم » . فرموده است : « مگر زمين خدا چندان گسترده و فراخ نبود كه در آن هجرت كنيد » همچنين خداوند سبحان فرموده است :
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 302
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٠٢