كه بيشتر در زمينههاى حكمت وكلام است . « 1 »
در مقابل ، پسرش ، غياث الدين ، توانست براي مدّتى از شيراز بيرون رود وبا انديشمندان ديگر برخورد داشته باشد . از اين رو ، آثار أو از كثرت وتنوّع موضوعي برخوردار است .
2 . مدرسهء دوانى : ملّا جلال الدين دوانى ، متكلّم وحكيم پر آوازهء سدهء نهم هجرى ( 803 - 908 ه . ق ) نخست در زادگاه خويش ، در منطقهء دوان از توابع شهر كازرون ، نزد پدر ، تحصيلات علمي را آغاز كرد . سپس به شيراز رفت واز شخصيتهايى چون : محى الدين انصارى ، همام الدين وحسن بقّال دانشهاى معمول را فرا گرفت . بتدريج مورد توجّه جهان شاه ، حاكم أهل ذوق وعلم شيراز واقع شد .
جهان شاه پيشنهاد وزارت را به وى داد ، وأو كه شايد انتظار چنين موقعيتى را داشت ، پذيرفت .
پس از كشته شدن جهان شاه ، عملا از وزارت كناره گرفت وبه مدرسهء بيگم بازگشته ، مشغول تدريس وتأليف شد .
شهرت علمي دوانى ، قوّت بيان أو در تقرير مباحث درس ، كم كم از رونق حوزهء درسى صدر الدين كاست . گر چه در بيشتر مجادلهها وگفتگوهاى علمي ميان آن دو ، اين صدر الدين بود كه چيره مىشد ودوانى خود به توانمندى دشتكى در بحث ومجادله وناتوانى خويش در گفتمانهاى حضوري اعتراف داشت . « 2 »
يكى از نقاط ضعف دوانى اين بود كه به دليل نزديكى به دستگاه حكومتى تقيّه مىكرد ودر بيانآرا وباورهاى فلسفي خويش صراحت نداشت . بدين ترتيب براحتى مىتوان دريافت كه رويارويى اين دو مدرسهء فلسفي ريشه در عوامل
هامش
( 1 ) . ر . ك : مدارس شيراز در سدهء نهم هجرى ، على نقى منزوى ، مجلّهء چيستا ، سال 14 ، ش 2 و 3 ، صص 165 - 166 .
( 2 ) . ر . ك : روضات الجنّات ، ج 7 ، ص 194 به نقل از مجالس المؤمنين ؛ وفارس نامهء ناصري ، ج 1 ، ص 938 .