مال و ثروت فراوانى در اختيار اوست و با علم به سرانجام كار بنده ، مىخواهد او را بيازمايد ، آنچه را كه خواسته از دارايى خود به بندهاش داده و كارهايى را نيز از او خواسته و به او گفته است چه مىخواهد ! و دستور داده است مالى را كه به او داده در همان راه صرف كند و از كارهايى كه خوش ندارد ، منع كرده و قبلًا به او گفته است كه از آنها دورى كند ، مبادا از آنچه به او داده است در آن راه صرف كند ، در حالى كه اين مبلغ در هر دو راه قابل صرف كردن است ، حال بندهاى آن مال را در راه فرمان آقا و پسند او صرف مىكند و ديگرى در جهت نهى و خشم او هزينه مىكند در صورتى كه آقا او را در خانهء آزمايشها جا داده و به وى اعلام كرده است كه سكونت در آنجا موقتى است و او خانهء ديگرى در پيش دارد كه خواه و ناخواه بايد آنجا برود ! و در آن خانه ، پاداش و كيفر ابدى است . اگر بنده آنچه را كه به وى دادهاند در همان راهى صرف كند كه دستور دادهاند ، ثواب و پاداش جاودانه را در آن خانه به وى خواهند داد ، و اگر مالى را كه به او دادهاند در راهى صرف كند كه منع شده بود ، در آن صورت مجازات دائمى را در آن خانهء ابدى دريافت خواهد كرد !
آقا در اين خانه حدّ معينى را مقرّر فرموده كه مربوط به همين خانه موقت است و اعلام فرموده است كه چون بنده به آن حد برسد ، آن مال و آن بنده را جابه جا كند . با اينكه اين آقا هميشه مالك آن بنده و آن مال بوده است و جز اينكه به او وعده داده است كه اين مال را تا در خانهء اولى است از او نگيرد تا اينكه مدت مقرّر سكونت خود را بگذراند و آقا به اين قول خود وفادار است زيرا عدل ، وفا ، انصاف و حكمت از جمله صفات
مسند الإمام الهادي (ع) (مسند امام هادى ع) (فارسى) — صفحة 325
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٣٢٥