تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رسائل أبو الحسن العامري — صفحة 133

مساهمون:

ص١٣٣
پيش كشف شده وبيست فصل از أصل يوناني كتاب را دربردارد » « 89 » ومنسوب « به إسكندر افروديسى است نه برقلس » . « 90 » پيداست « كه قطعات منقول از كتابهاى برقلس ، با متون فلسفي ترجمه شده در نيمهء أول قرن سوم هجرى از حيث أسلوب واصطلاحات همانندى بلكه مطابقت تام دارد ، ومجموعه‌اى از اين متون فلسفي ، قبلا براي فيلسوف عرب أبو يوسف يعقوب بن إسحاق كندى ( متوفى حدود 250 ه ) ترجمه شده ، وأو از آن ترجمه‌ها در نوشته‌هاى خود بهره جسته واز آنها اقتباس مطلب نموده است » . « 91 » اين پژوهنده ، معتقد است كه الايضاح في الخير المحض كه بدوي به چاپ رسانده است از حيث سبك واصطلاحات با متونى كه أو از برقلس به چاپ رسانده است جهات مشترك دارد . « وليكن از جهاتى با آن تفاوت آشكار دارد » . « 92 » واز اين مطلب چنين نتيجه‌گيرى مىكند كه « الايضاح في الخير المحض وبيست فصلى كه به تازگى كشف شده است هر چند كه هر دو در يك عصر ترجمه شده‌اند ودر يك مقطع واحد از سطح علمي ، ليكن مترجم آنها دو تن بوده‌اند » . « 93 » واز اينجا با تكيه بر تحليلهاى لغوى در مورد بيست فصل مذكور به اين نتيجة مىرسد كه « بين آن وترجمه‌هاى ابن البطريق وابن ناعمه پيوند استوارى وجود دارد وبر آن است كه به طور قطع يكى از اين دو تن مترجم اين متون بوده است » « 94 » ودر مقايسه با متن اصلى يوناني « إضافات وتعليقاتى در اين فصول بيستگانه وجود دارد كه در أصل يوناني موجود نيست وبرخى از اين مطالب إضافي شرح وتوضيح مطالب متن اصلى است . ليكن برخى از إضافات آن جنبهء تعليق وتفسير متن را فاقد است ومشتمل بر مطالب تازه وجهتگيرى مستقلى از ديدگاه نويسندهء اصلى است كه گاه آراء مؤلف را نقض وتعديل مىكند وراهى نمىماند جز آنكه اين إضافات وتعديلات را كه به طور منقّح وگسترده در فصول مذكور آمده است ، نه به مترجم عربى آن بلكه به متن اصلى يوناني مربوط بدانيم . » « 95 » اندرس اين إضافات وتعديلات را كار يك فيلسوف مسيحي مىداند كه خواسته است بين معتقدات ديني خود وسخنان برقلس هماهنگى ايجاد كند . اندرس بر آن است كه « فرضيهء أو با
هامش
( 89 ) . اندرس ، مبادئ الإلهيات ، مقدمه ، ص ( ح ) .
( 90 ) . همان ، ص ( ح - ط ) .
( 91 ) . همان ، ص ( ط ) .
( 92 ) . همان ، ص ( ى ) .
( 93 ) . همان ، ص ( ى ) .
( 94 ) . همان ، ص ( ى ) .
( 95 ) . همان ، ص ( يا ) .
رسائل أبو الحسن العامري — صفحة 133 | أبو الحسن العامري