گردد [ وى را ] حاصل آيد .
الهيكل الرّابع
90 مشتمل است بر چند فصل :
فصل اوّل 91
( 14 ) در آن چه نشايد كه دو واجب الوجود باشند در وجود ، زيرا كه اگر دو 92 باشند ، به ضرورت هر دو را انبازى بود در وجود و 93 وجوب ؛ وميان ايشان البتة فارقى بايد 94 والّا دوى متصوّر نشود ، چون از جملهء وجوه هنبازى بود واين فارق 95 ومميّز تام هر يكى 96 را بود وتام يكى را بود اگر هر يك را بود . پس وجود هر يك موقوف گردد برين فارق ومميّز وهر چه وجود وى بر چيزى موقوف گردد برين فارق ، چنان كه بيان كرده آمد ، پس 97 هر دو ممكن باشند و 98 اگر آن فارق در يكى [ از آن دو ] باشد ، آن يكى ممكن بود نه واجب الوجود . پس واجب الوجود يكى بايد البتة [ 121 / ب ] ، وچون كه معلوم باشد كه 99 واجب الوجود يكى است وأجسام وهيئات بسيارند ، پس [ أجسام ] واجب الوجود نباشند بلكه ممكن الوجود باشند . وايشان را به ضرورت مرجّحى وموجبى بايد كه ممكن نبود بلكه 100 واجب الوجود باشد به ذات خويش ومستغنى بود از مرجّح . ونشايد كه واجب الوجود مركّب بود از اجزاء ، كه [ آن گاه ] وجود