وليد را در آنچه نسبت به على ( ع ) در دل داشته است نبايد قابل سرزنش دانست ، زيرا على ( ع ) پدرش عقبة بن ابن ابى معيط را در جنگ بدر كشته است ، وانگهى از وليد در قرآن به « فاسق » نام برده شده است و اين به سبب نزاعى بود كه ميان او و على ( ع ) در گرفت . و على ( ع ) به روزگار خلافت عثمان بر وليد حد جارى كرد و او را تازيانه زد و او را از حكومت كوفه هم عزل فرمود . با انجام يكى از اين موارد ، در نظر عربى كه داراى دين و تقوى هم باشد ، انجام هر كار حرامى براى انتقام گرفتن روا شمرده مىشود ، حتى ريختن خون را روا مى شمرند و براى كينه - جويى و تسكين خشم و غيظ جايى براى دين و عقاب و ثواب باقى نمى ماند چه رسد به وليدى كه آشكارا مرتكب فسق و گناه مى شده و از گروهى بوده كه براى جلب آنان و تأليف دلهايشان به آنان مال داده مى شده است و دين او مورد طعنه و سرزنش و متهم به الحاد و زندقه بوده است .
ابراهيم بن هلال ثقفى مى گويد : عوانة از كلبى و لوط بن يحيى روايت مىكند كه بسر پس از آنكه گروهى از لشكر خود را كنار گذاشت با ديگر همراهان خود حركت كرد و آنان كنار هر آب مى رسيدند شتران ساكنان آنجا را مى گرفتند و سوار مى شدند و اسبهاى خود را يدك مى كشيدند تا كنار آب ديگر مى رسيدند ، آنجا شتران
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 183
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٨٣