نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 61

ملاذ و معاذ باشد از بلا . ديگر آنكه مقرر شد [ 26 آ ] كه حمد موجب رضوانست و مستحق رضوان از عذاب ناجيست پس حمد معاذ باشد از بلا . و در فقره سيوم اشارت كرد كه حمد وسيله و موجب دخولست در بهشت به جهت آنكه حمد موجب رضوان خداى تعالى است چنان كه گذشت و مستحق رضوان در نعيم مقيم است . و ديگر آنكه روايتست از حضرت رسالت پناه ص كه فرمود « ينادى يوم القيمة ليعم الحمادون فيقوم زمرة فينصب لهم لوا فيدخلون الجنة قبل و من الحمادون قال الذين يشكرون اللّه تعالى على كل حال » يعنى روز قيامت ندا كنند كه بايد كه برخيزند حمادون سپس برخيزند گروهى از براى ايشان لواى منصوب گردانند تا در زير آن لوا جمع شوند ، آن كه در بهشت در آيند . از حضرت ص پرسيدند كه حمادون چه كسانند حضرت ص فرمود كه آن كسانند كه شكر خداى تعالى مى گويند در جميع حالات پس حضرت پيغمبر ص حكم كرد كه حمد گويندگان در بهشت در مى آيند پس حمد وسيلهء بهشت باشد . و در فقرهء چهارم اشارت كرد كه حمد سبب جلب نعمت است زيرا كه حق تعالى در قرآن فرموده‌وَ إِذْ تَأَذَّنَ . و نيز حق سبحانه و تعالى جواد مطلق است منزه از بخل و نقصان و عدم فيض از جانب بنده است چون بنده مستحق فيض گردد جواد مطلق افاضه خواهد كرد بر وى آنچه مستعد آن باشد و شكى نيست كه شكر مقتضى استعداد افاضهء احسان است و هر چند شكر بيشتر باشد استعداد زياده خواهد بود و افاضه بيشتر خواهد شد پس حمد سبب زيادتى احسان باشد .