نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 293

را برداشته به دوزخ در آوردند . حاصل كلام آنكه عصيان و خطا به منزله اسب شموس شده است كه كسى بر وى سوار باشد و لگام وى را از سر وى برداشته باشد چنان كه آن اسب بالضروره آن اسب راكب خود را در ورطات تلف و مهالك خواهد در آورد و هلاك خواهد گردانيد و معصيت و خطا نيز مرتكب خود را در دركات جهنم خواهد در آورد و هلاك ابدى خواهد گردانيد و غرض از اين كلام آنست كه از ارتكاب معصيت دور مى بايد بود زيرا كه شره معصيت دخول دوزخ است پس از او اجتناب تمام بايد كرد . الا و ان التقوى مطايا ذلل حمل عليها اهلها و اعطوا ازمتها فاوردتهم الجنة بدانيد و آگاه باشيد كه تقوى و پرهيزگارى مانند اشترهاست كه رام و ذليل شده باشد به جهت بار و سوارى و اصحاب آن اشتران سوار شده باشند و مهارهاى اشتران بدست ايشان داده باشند پس آن اشتران را در بهشت در آرند . حاصل اين كلام آنست كه تقوى و پرهيزگارى مثل اشتر ذلول رام است كه كسى بر آن سوار باشد و مهار آن بدست آن كس باشد پس چنان كه آن اشتر را هر جا كه خواهد مىتواند راند و از سوارى خطرى نيست و راكب وى به مقصد و منزل خود خواهد رسيد به صحت [ 12 ب ] و سلامت ، تقوى نيز چنين است زيرا كه ملازم وى از خطر و بيم هلاك شدن ايمن است و به سعادت ابدى رسد