نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 292

گرفت آن كسانند كه عنايت الهى و توفيق غير متناهى رفيق ايشان گشت [ و ] ايشان را به راه هدايت برد پس ايشان مهتدى گشتند و به طاعت خداى تعالى اشتغال نمودند و تابع اوامر حق سبحانه و تعالى شدند و از نواهى منزجر گشتند بعد از آن كه درين امور مقصر بودند و مراد از سابقان كه مقصر خواهند گشت آنانند كه حال ايشان بر عكس اين قوم باشد . و اللّه ما كتمت و شمة و لا كذبت كذبة به حق خدايى كه جز او خداى نيست كه هرگز يك كلمه پنهان نكردم و هرگز دروغى و خلاف واقعى از من صادر نشد . حاصل اين كلام آنست كه هر سخنى كه از حضرت رسالت پناه ص شنيدم كه افشاى آن مباح بود هرگز آن سخن را از كسى پنهان نكردم و خلاف نگفتم خواه آن سخن در اين معنى بوده باشد كه در اين خطبه مذكور شد يا در غير آن از هر باب سخنى كه [ 112 آ ] بوده باشد و غرض از اين كلام تاكيد كلام سابق و لا حق است بر صدق و تحقق وقوع و لقد نبئت بهذا المقام و هذا اليوم به درستى كه حضرت رسالت پناه ص مرا خبر داد به اين مقام و به اين روز . يعنى حضرت پيغمبر ص خبر داده مرا از اين روز و از اجتماع مردم در اين روز بر من و بيعت كردن ايشان مرا . و غرض از اين كلام تنبيه خلق است بر وجوب اتباع و اطاعت آن حضرت ع و تنفير ايشان است از باطل . الا و ان الخطايا خيل شمس حمل عليها اهلها و خلعت لجمعها فتقحمت بهم في النار بدانيد و آگاه باشيد كه خطا و معصيت مثل اسبانست كه رام نشدم باشد براى سوارى و رمنده باشد و خداوند آن اسبان بر آن آسان شده باشند و لگامهاى آن اسبان را از سر ايشان كنده باشند پس آن اسبان ايشان