نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 289

تا در حرام نيفتد و عفت آنست كه كسى مباح را ترك كند تا در مكروه و شبهه واقع نشود . الا و ان بليتكم قد عادت كهيئتها يوم بعث اللّه نبيه عليه السلام بدانيد و آگاه باشيد كه بليه و محنت شما بازگشت به همان صفت است كه در وقت بعثت حضرت پيغمبر ص بود يعنى چنان كه پيش از بعثت حضرت رسالت پناه ص اهواى شما مختلف و آراى شما متشتت و متخالف بود و در ميان شما الفت نبود و دين نداشتيد و دين خداى را نصرت نمى داديد و عقل شما اسير و مقهور شيطان بود و مطيع و منقاد ابليس پليد بوديد اين زمان هم به همان صفتها موصوفيد و اين صفات از اعظم بلياتست كه مردم به آن مبتلى مى گردند . و غرض از اين كلام تنبيه قوم است به آن كه ايشان تقوى ندارند زيرا كه تقوى مستلزم آنست كه كسى مبتلى به اين صفات نباشد پس هر كه موصوف به اين صفات مذكوره باشد از تقوى عارى خواهد بود . و الذى بعثه بالحق لتبلبلن بلية و لتغربلن غربلة و لتساطن سوط القدر حتى يعود اسفلكم اعلاكم و اعلاكم اسفلكم . به حق آن كسى كه حضرت رسالت پناه ص را به حق فرستاد كه شما را همى و حزنى شديد پيش خواهد آمد و شما را به غربال خواهند بيخت چنان كه آرد را به آرد بيز مى بيزند و شما را بر هم خواهند زد چنان كه طعام را در ديك [ 111 آ ] برهم زنند به مرتبه [ اى ] كه زير ، بالا گردد و بالا ، زير گردد . و اين كلام از لوازم و متفرعات كلام سابق است و مراد آنست كه چون اين قوم از تقوى و خوف