نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 288

نفس حيوانى نيست و تميز مىكند حق را از باطل و باقى را از فانى بر وى اشتباهى ندارد كه اين باطل است و مراد از تقوى ترس و خوف است از خداى تعالى چنان كه حق سبحانه و تعالى مى فرمايد كه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ يعنى اى آن كسان كه ايمان آورديد بترسيد از خداى تعالى . و جاى ديگر مى فرمايد كه وَ إِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لقِوَمْهِِ اعْبُدُوا اللّهَ وَ يعنى حضرت ابراهيم پيغمبر ع گفت مرقوم خود را كه خداى تعالى را بپرستيد و از وى بترسيد و جاى ديگر مى فرمايد كه الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ يعنى توشه آخرت حاصل كنيد و بهترين توشه ترس خداى [ 110 ب ] تعالى است . و بدان كه تقوى عبارتست از ترس خداى تبارك و تعالى و مستلزم اعراض است از متاع دنيا و زينت او و مستلذات او و از جميع چيزهايى كه موجب التفات به ما سوى اللّه يعنى تقوى منجر مىشود به آنكه متقى از همه چيزها اعراض كند و بالقصد به هيچ چيز التفات نكند الا به خداى تعالى و اين را زهد حقيقى مى نامند . و بعضى گفته‌اند كه تقوى ترك معصيت است چنان كه خداى تعالى مى فرمايد كه يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنّاسِ وَ يعنى خانها را از در آئيد و خداى تعالى را معصيت مكند و از اينجا گفته‌اند كه تقوى آنست كه كسى حرام را ترك كند و ورع آنست كه كسى مكروه و شبهه را ترك كند