نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 282

الهى است بسبب آنكه چون كسى از ميان ايشان بيرون رود طبيعت وى متاثر نخواهد شد از اخلاق ايشان پس از وى فساد و معصيت صادر نشود و ظاهر است كه اين لطف و رحمت است . كانى بمسجدكم كجؤجؤ سفينة قد بعث اللّه عليها العذاب من فوقها و من تحتها و غرق من فى ضمنها . گويا كه نظر مى كنم من به مسجد جامع شما مثل صدر كشتى كه بر روى آب نمايد در حالتى كه حق سبحانه و تعالى فرستاده باشد عذابى بر شهر شما از بالاى وى و از زير وى و غرق شده باشد هر كه در اندرون اين شهر بوده باشد . اين وجه دهم است از وجوه مذمت اهل بصره و حاصلش آنست كه حق سبحانه و تعالى عذابى خواهد فرستاد بر اين شهر بصره و آن عذاب آن خواهد بود كه حق سبحانه و تعالى بارانى و آبى مسلط خواهد گردانيد بر وى شهر كه تمام اهل اين شهر غرق شوند و شهر خراب گردد و هيچ چيز از عمارت اين شهر نماند الا مسجد جامع وى كه سر ديوار آن مسجد از آب بيرون آمده باشد مثل صدر كشتى مشحون كه از روى آب نمايان باشد و باقى وى در آب در آمده باشد و ظاهر است كه اين عذاب دلالت مىكند بر « فساد و شرارت اهل بصره زيرا كه عذاب خداى تعالى بر كسى نازل مىشود كه مستحق آن باشد . اين كلام دلالت مىكند » بر آن كه آن حضرت ع مطلع بود بر مغيبات از اعلام علام الغيوب يا از الهام يا از اخبار حضرت رسالت پناه ص زيرا كه آن حضرت ع خبر داد از غرق شدن اهل بصره و خراب شدن آن شهر و آنچه آن حضرت ع خبر داد واقع شد چنان كه در اخبار صحيحه آمده كه شهر بصره يك بار در ايام القادر باللهّ عباسى و يك بار ديگر در ايام القائم بامر اللّه خراب شد