نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 246

شرع مبين خارج گرديدند و اين اشارتست به معاويه و عمر عاص و اتباع ايشان كه مخالفت كردند « و خارجى گشتند و با حضرت امير المؤمنين على ع محاربه كردند » و اين جنگ را جنگ صفين گويند و قصه اين حرب مشهور است . كانهم لم يسمعوا كلام اللّه سبحانه يقول : « تلك الدار الاخرة نجعلها للذين لا يريدون علوا فى الارض و لا فسادا و العاقبة للمتقين » . گويا كه آنها كه با من مخالفت كردند و نفاق ورزيدند نشنيده‌اند سخن خداى تعالى را كه مى فرمايد اين سراى آخرت و نعيم جنت را به آن كسان مى دهم كه ايشان اراده بلندى و داعيه سر افرازى [ 93 ب ] و قصد تكبر و عزم تجبر نكنند و در روى زمين فساد نورزند و عاقبت پسنديده از آن پرهيزگارانست . غرض حضرت ع آنست كه مخالفت منافقان كه با من مخالفت كردند به جهت آن بود كه مى خواستند در روى زمين سلطنت و حكومت كنند بر مردم و همه را زير دست خود سازند تا هر نوع فسق و فجور و فساد كه خواهند از مناهى و ملاهى و شهوات و مستلذات دنيوى بورزند و كسى ايشان را منع نتواند كرد . بلى و اللّه لقد سمعوها و وعوها و لكنهم حليت الدنيا فى اعينهم و راقهم زبرجها نه چنين است كه ايشان سخن خدا را نشنيده باشند و اين آيت را ندانسته باشند به حق خدا كه شنيده‌اند و دانسته‌اند اما شيرين گشت دنيا در چشم ايشان و فريفته ساخت ايشان را زينت و زخارف او پس مخالفت من كردند و از دين و شريعت بيرون رفتند تا به عيش و عشرت دنيا مشغول شوند و به شهوات و لذات نفس