نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 249

به قدر امكان و در اول چنين نبود پس ارتكاب امر خلافت و متصدى شدن آن ازين جهت بود نه از جهت ميل به زينت دنيا [ 94 ب ] و زخارف او زيرا كه اين دنياى شما نزد من از عطسه بز و از جيفه كمتر است . قال و قام اليه رجل من اهل السواد عند بلوغه الى هذا الموضع من خطبته فناوله كتابا فاقبل ينظر فيه . راوى گفت چون حضرت امير المؤمنين ع به اينجا رسيد ازين خطبه شخصى از روستاى عراق عرب برخاست و كتابتى به آن حضرت ع داد حضرت كتابت او را گرفت و متوجه آن كتابت شد و در آن نظر و تامل فرمود فلما فرغ من قراءته قال له ابن عباس يا امير المؤمنين لو اطردت مقالتك من حيث افضيت چون آن حضرت از ملاحظه آن كتابت فارغ گشت عبد اللّه عباس گفت يا امير المؤمنين اگر مقاله شريف خود را از آنجا كه منتهى شد ابتدا مى كرديد و به اتمام مى رسانيديد در غايت لطف مى بود فقال هيهات يا ابن عباس تلك شقشقة هدرت ثم قرت چون ابن عباس تمناى اتمام مقاله شريف كرد از حضرت امير المؤمنين ع حضرت فرمود كه دور است اين تمناى تو حاصل شود و من باز بر سر آن مقاله روم و آن را به اتمام رسانم زيرا كه آن حالتى بود كه ظاهر شد و باز قرار گرفت . قال ابن عباس فو اللّه ما اسفت على كلام قط كاسفى على ذلك الكلام ان لا يكون امير المؤمنين ع بلغ منه حيث اراد ابن عباس گفت هرگز بر هيچ سخنى تاسف