نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 243

كليدهاى بيت المال را برد و بر منبر حضرت رسالت پناه ص آويخت و گذاشت و رفت . پس عثمان خزينه‌دارى را به يكى از كسان خود داد و بعد از مدتى سيصد هزار درهم بدست زيد بن ثابت داد و از براى عبد اللّه ارقم فرستاد و گفت مدتى خزينه‌دارى بيت المال كردى اين مبلغ اجره تو باشد عبد اللّه ارقم گفت اگر اين مبلغ از بيت المال است من آن مقدار كار نكرده‌ام كه اجره كار من اين مبلغ شود و اگر از مال عثمان است مرا حاجت به مال او نيست و بالجمله اسراف و اتلاف عثمان در باره بيت المال مسلمانان مشهور و معروف است . الى ان انتكث فتله و اجهز عليه عمله و كبت به بطنته عثمان در آن افعال قبيحه و اعمال ناپسنديده مصر و مستمر شده بود تا آن زمان كه ريسمان حيل و مكر وى كه تابيده بود منتقض گشت و آن حيلها باطل شد و آن مكرها بوى بازگشت و [ از ] عمل بد او اسباب قتل او بهم رسيد و اسب عصيان و عدوان و اسراف وى در اتلاف مال مسلمانان بسر در آمد و او را بر زمين زد و هلاك گردانيد . اين اشارتست به آنكه چون عدوان و طغيان عثمان بى پايان شد و افراط و تفريط بى نهايت گشت و اتلاف و اسراف [ 92 ب ] وى از حد بيرون رفت و از نصايح و مواعظ متاثر و منزجر نگرديد به فعل قبيح خود گرفتار شد و عمل بد او او را نگونسار كرد بر همه ظاهر گشت كه قتل وى واجبست پس مسلمانان از اطراف و جوانب جمع شدند و او را كشتند و روى زمين را از وى پاك ساختند و قصه كشته شدن