نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 241

و مهيا كرده بود خود را براى خوردن حق فقرا و مساكين و بيت المال مسلمانان و كارى و هنرى غير ازين نداشت و آنكه فرمود بين « نثيله و معتلفه » يعنى ميان سرگين خود و آخور خود اشارتست به آنكه عثمان را غير از اكل و شرب مطلوب ديگر نبود و دائم الاوقات در كار خوردن و آشاميدن و لواحق و توابع آن مشغول بود و غرض عثمان از ارتكاب امر خلافت توسع و تنعم بود در اكل و شرب و ساير مصالح خود و اقارب خود نه ملاحظه انتظام امور و احوال مسلمانان و مراعات مصالح ايشان . و قام معه بنو ابيه يخضمون مال اللّه خضمة الابل نبتة الربيع و برخاستند با عثمان پسران پدر او يعنى بنى امية و خوردند مال خدا را كه حق سبحانه و تعالى از براى فقرا و مساكين و مصالح مسلمانان تعيين كرد [ 91 ب ] مثل خوردن شتر سبزه بهاران را . مراد از مال اللّه حقوق اللّه است مثل زكات و خراج شرعى و جزيه و غير آن و اين كلام اشارتست بجرات عثمان در تصرف كردن حقوق اللّه و صرف كردن آن در غير مصرف شرعى و بخشيدن آن حقوق اللّه به اهل و اقارب خود و منع كردن مستحقان و محتاجان از آن حقوق چنان كه در روايات و اخبار به تواتر رسيده از جمله آنكه چهار دختر خود را به چهار نفر از قريش داده و از براى هر دخترى صد هزار دينار سرخ جهاز كرده از حقوق مسلمانان و روايت چنين است كه آن چهار نفر كه به ايشان دختر داده مشرك بودند . ديگر آنكه صد هزار دينار سرخ به مروان حكم داده با آنكه حضرت رسالت پناه ص آن ملعون را از مدينه رانده بود . ديگر آنكه ابو موسى اشعرى از خراج بصره و زكوات و غير آن مال بيحد جمع كرد و فرستاد به مدينه نزد عثمان آن همه را به فرزندان و