نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 242

خويشان خود در ساعت بخش كرد . شخصى پيش عثمان در آن وقت حاضر بود گريه كرد عثمان گفت چرا گريه مى كنى گفت به جهت فقرا و مساكين و مستحقان كه ايشان را محروم گذاشتى و مصالح مسلمانان را ضايع كردى و حق ايشان را به فرزندان و خويشان صرف مى كنى . گفت گريه مكن كه عمر فرزندان و خويشان خود را از بيت المال چيزى نمى داد و مى گفت براى رضاى خداى ايشان را چيزى ازين مال نمى دهم اما من اين مال را به جهت رضاى خدا به فرزندان و خويشان خود مى دهم . ديگر آنكه عثمان يكى از خويشان خود را فرستاد تا زكوات و صدقات و ساير حقوق اللّه [ را ] از قبيله قضاعه بگيرد و آن شخص رفت و از آن قبيله سيصد هزار درهم گرفت و نزد عثمان آورد و عثمان آن همه را در ساعت به همان شخص بخشيد . ديگر آنكه شخصى از خويشان عثمان با جمعى بر سبيل پرسش وى از مكه به مدينه آمد عثمان از براى مهتر ايشان سيصد هزار درهم تعيين كرد [ 92 آ ] و از براى هر يك از همراهان وى صد هزار درهم تعيين كرد كه از بيت المال مسلمانان به ايشان دهند و برات نوشت به عبد اللّه ارقم كه خزينه‌دار بيت المال مسلمانان بود تا مبلغ را به ايشان دهد . عبد اللّه برات عثمان را رد كرد و مبلغ را نداد و گفت كه اين بسيار است و از بيت المال مسلمانان جايز نيست كه اين مبلغ به ايشان دهند عثمان گفت ترا چه زيان است از دادن اين مبلغ اين مال از تو نيست تو خزينه دارى نه صاحب مال . عبد اللّه ارقم گفت من خيال كردم كه من خزينه دار بيت المال مسلمانانم نه خزينه‌دار مال تو كه بهر كه خواهى بدهى و مسلمانان و مستحقان را محروم كنى پس چون چنين شد من خزينه‌دارى را چنين نمى خواهم آن گه