نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 239

گفت بيعت مى كنم به تو به شرط آنكه عمل كنى با ما به كتاب خدا و سنت رسول خدا و روش ابو بكر و عمر امير المؤمنين ع فرمود كه با شما عمل كنم به كتاب خدا و سنت رسول خدا ص نه به روش ابو بكر و عمر . پس عبد الرحمن دست امير المؤمنين ع را گذاشت و دست عثمان را گرفت و همين سخن گفت . عثمان قبول كرد باز اين سخن را با امير المؤمنين ع گفت امير المؤمنين ع قبول نكرد و به عثمان گفت قبول كرد و القصه سه بار به امير المؤمنين ع گفت قبول نكرد و به عثمان گفت قبول كرد پس بعد از سه نوبت به عثمان گفت كه خلافت از آن تست و به وى بيعت كرد و همه آن قوم غير از امير المؤمنين ع به وى بيعت كردند و امير المؤمنين ع را گذاشتند . فياللهّ و للشورى متى اعترض الريب فى مع الاول منهم حتى صرت الان اقرن الى هذه النظائر از براى خدا تعجب كنيد از كار عمر كه كار خلافت را بمشورت انداخت و بازيچه كسان حواله كرد و بازيچه كسان را قرين من ساخت آيا اولين ايشان كه ابو بكر است و به زعم ايشان افضل و اكمل است ازينها چه نسبت داشت به من در فضل تا آنكه امثال اينها قرين من باشند . لكنى اسففت اذ اسفوا و طرت اذ طاروا اگر چه عمر در همه كارها غلط ورزيد سيما كه كار خلافت را به مشاورت انداخت در ميان اين چنين كسان . اما هر نوع كه ايشان مى پريدند من نيز با ايشان پريدم اين كلام اشارتست « به آن كه آن حضرت امتناع نكرد از مشورت در كار خلافت بلكه آن حضرت در آن » مشاورت و محاورت حاضر بود تا حجت بر وى لازم نيايد .