نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 238

و زبير بخيل است و عثمان قوم و قبيله خود را دوست مى دارد و براى ايشان تعصب مىكند و به غير ايشان التفات نمى كند . آن گه گفت اين شش را سه روز مهلت دهيد تا در يك جا جمع شوند و مشاورت كنند پس اگر پنج كس از اينها اتفاق كردند و يك كس مخالفت كرد آن كس را بكشيد و اگر سه كس بيك جانب شدند آن جانب اختيار كنيد كه عبد الرحمن بن عوف در آنجا باشد و در روايت ديگر آمده آن جانب را كه عبد الرحمن در آنجا نباشد بكشيد . القصه چون وصيت كرد عبد الرحمن با آن چهار ديگر نزد امير المؤمنين ع جمع شدند آنگه عبد الرحمن گفت ثلث خلافت تعلق به من دارد و به طلحه و ما خود را ازين كار اخراج مى كنيم به آن شرط هر كه را ما خواهيم ازين شش كس اختيار كنيم و خليفه سازيم جمله راضى شدند الا امير المؤمنين ع كه راضى نشد . پس چون ديدند كه امير المؤمنين ع به هيچ وجه راضى نمى شود بر آن شرط روى به سعد وقاص كردند و گفتند كه اى سعد تو ازين شش كس ، كسى را كه خواهى اختيار كن و به وى بيعت كن تا ما نيز به آن كس بيعت كنيم . سعد گفت من تعيين نكنم اما اگر عثمان به تو بيعت كند من نيز به تو بيعت كنم و اگر تو خواهى به عثمان بيعت [ 90 ب ] كنى من بيعت امير المؤمنين ع را دوستر دارم پس چون سعد اين سخن گفت عبد الرحمن عوف دست امير المؤمنين ع را گرفت و