نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 237

شد و نفرت در ميان ايشان پيدا گشت و رنج و ايذاء به ايشان رسيد و انتظام احوال ايشان مختل شد زيرا كه عمر مضطرب بود در حركات و سكنات و درشت خو و و متلون بود هر لحظه به رنگى ديگر و حال ديگر و در اقوال و افعال استقامتى نداشت مثل كسى كه رفتار و حركات وى بيك و تيره نباشد و صاحب وى دايما از وى متاذى باشد . فصبرت على طول المدة و شدة المحنة حتى اذا مضى لسبيله جعلها فى جماعة زعم انى احدهم پس صبر كردم بار دوم با وجود درازى مدت و سختى و محنت همچنان كه صبر كردم بار اول تا آن كه عمر نيز بگذشت و به راه خود رفت پس چون مى مرد تعيين كرد خلافت را ميان جمعى كه من از آن جمله بودم . اين كلام اشارتست به آنكه چون [ 90 آ ] ابو لؤلؤ كه مشهور است به شجاع الدين عمر را كارد زد و ديدند كه مى ميرد گفتند مى بايد كه وصيت كنى و از براى خلافت كسى تعيين كنى گفت نمى خواهم كه امر خلافت را به گردن خود نهم در زندگى گفتند پس مجملى بگو تا از براى خود كسى تعيين كنيم . گفت لايق اين كار شش كند : على بن ابى طالب ع و سعد بن ابى وقاص و عبد الرحمن بن عوف و طلحه و زبير و عثمان . اين گفت و باز گفت هر يك ازين شش كس مانعى دارند پس على بسيار مايل است به خلافت و سعد عتيق است و در غايت تندى و عناد است و عبد الرحمن ، قارون اين امت است و حريص است بر جمع مال و طلحه متكبر است