نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 229

پس او را از اين جهت ابو قحافه گفتند يعنى پدر قدح بزرگ و غرض حضرت از اين كلام آن است كه ابو بكر بن ابى قحافه تصرف كرد در خلافت و متصدى امر او شد و در حيازه خود در آورد چنان كه كسى پيراهنى در بر خود كند . و انه ليعلم ان محلى منها محل القطب من الرحى و حال آن كه به علم اليقين مى دانست كه خلافت و امامت حق من است به نص خدا و رسول خدا و او را هيچ حقى در اين امر خلافت نيست . و مى دانست كه قطب دوران امر خلافت منم و بر غير من داير نمى تواند بود چنان كه حركت آسيا بر قطب است و بر غير قطب ديار نمى سود پس چنان كه حركت آسيا بر قطب وى است [ 87 آ ] و اگر نه از جهت آن قطب بودى حركتش فاسد شدى و از وى حاصل نبودى . نظام امر خلافت نيز بر من داير است و فايده آن كه انتظام حال مسلمانان است در امور دينيه و دنيويه و به مقتضاى شرع بر من داير است و از غير من به فساد و ضلالت مى انجامد . ينحدر عنى السيل علوم و معارف و راه دين و دنيا از من فايض مىشود و مثل سيلى كه در محل بارندگى از كوه فروز آيد . و لا يرقى الى الطير و مرغ بلند پرواز عقل از ادراك و تعقل و كمال و فضل و علو مرتبه من عاجز است و وهم و خيال به آنجا نمى تواند رسيد مثل مكان رفيع عالى كه مرغ پرنده به آنجا نتواند رسيد . فسدلت عنها ثوبا پس پرده حجاب انداختم در ميان خود و ميان خلافت