نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 227

قص هم اساس الدين ج - آل محمد ص اساس دينند و اصل شرع مبينند ، شريعت حضرت ص به ايشان قائم است و بناى دين به ايشان ثابت است . و عماد اليقين و آل محمد صلوات اللّه عليهم ستون يقينند و يقين هيچ كس محكم نمى شود الا به ايشان چنان كه بنا محكم نمى شود الا به ستون . اليهم يفي الغالى به سوى آل محمد ص باز مى گردد آن كسى كه از حد در گذشت . يعنى هر كسى از حد اعتدال در گذشت و از دين تعدى كرد و به حد افراط رسيد مهتدى نمى تواند شد و به حد توسط كه حق است نمى تواند رسيد مگر آن كه رجوع كند به آل محمد ص تا ايشان او را هدايت كنند و به حد اعتدال كه حق است و برسانند و از افراط و تعدى بيرون آرند . و بهم يلحق التالى و كسى كه مقصر است به جهت تقصير و تفريط به فضايل و كمالات دينيه نرسيده است به هدايت و معاونت آل محمد ص ، مىتواند كه به آن فضائل برسد و آن كمالات را حاصل كند و بى هدايت و امداد ايشان به آن فضائل نمى تواند رسيد . و لهم خصائص حق الولاية و خصايص ولايت و شرايط امامت و آنچه در نيابت حضرت رسالت پناه ص مى بايد از عصمت و حكمت و معرفت و عدالت و شجاعت و عفت و غير آن ، همه در آل محمد ص موجود است و در غير ايشان آن صفات و شروط موجود نيست پس ولايت و امامت حق ايشان باشد نه غير ايشان . و فيهم الوصية و الوراثة و وصى حضرت رسالت پناه ص و وارث آن حضرت آل و عترت آن حضرتند و غير از ايشان كسى وصى و وارث آن حضرت نبود و مراد از وصيت امر امامت است و ولايت و مراد از وراثت عام تر است . الان اذ رجع الحق الى اهله و نقل الى منتقله اين