كُلِّ شَيْءٍ يعنى خداى تعالى آفريد چيزها را مراد آنست كه حق تعالى خود را نيافريد و قبح و كفر و افعال بندگان را نيز نيافريد پس اين آيت عام نباشد بلكه خاص باشد . و جاى ديگر مى فرمايد كه يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ يعنى اى رسول برسان به خلق آنچه خداى تعالى به تو فرستاد اين حكم خاص است به حضرت رسالت ص .

ج - مى فرمايد كه حضرت پيغمبر ص بيان كرد آنچه در قرآن بود از عبرتها و مثلها كه حق سبحانه و تعالى از براى خلق بيان كرد به جهت تعليم و تفهيم . اما عبرتها مثل قصه‌اى امم سابقه و اقوام ماضيه چون قصه قوم نوح و قوم هود و قوم صالح و قوم موسى و غير آن چنان كه حق سبحانه و تعالى در قصه فرعون مى فرمايد كه : فأَخَذَهَُ اللّهُ نَكالَ الْآخِرَةِ وَ الْأُولى . إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِمَنْ يَخْشى يعنى خداى تعالى گرفت فرعون را بنكالت دنيا و آخرت به درستى كه در نكالت فرعون عبرتست مر آن كس را كه او را ترسى باشد از خداى تعالى . و جاى ديگر مى فرمايد كه : قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ يعنى بدرستى كه در نصرت دادن خداى تعالى مؤمنان را بر قتل مشركان و خذلان و نگون سارى مشركان با وجود بسيارى ايشان عبرتست مر كسانى را كه اهل بصيرتند . و اما امثال چنان كه خداى تعالى مى فرمايد