نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 171

آن باشد آن را ترك كند بالكليه و از آن دور شود و خود را از آن در گذراند و قصد كند و عزم مصمم گرداند بر آنكه در ايام مستقبله نيز به هيچ گناهى مباشرت نكند اينست حقيقت توبه و چون اينها كه گفته شد حاصل كند آنچه از وى فوت شده باشد از عبادات و خيرات قضا كند و آنچه فوت كرده باشد از حقوق الناس از دماء و اموال آن را ادا كند . و بدان كه توبه واجب است به جهت آنكه موجب رضاى رحمان و مقتضى غضب شيطان و سبب دخول جنان و مستلزم سد ابواب نيران است معد اشراق آفتاب معارف الهى است بر نفوس مستلزم موائد نعم است و مواهب غير متناهى از ملك قدوس رافع مراتب و درجاتست دافع مهلكات و دركاتست ديگر آن كه حق سبحانه و تعالى در قرآن ياد كرد بتوبه چنان كه فرمود يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ يعنى اى آن كسانى كه ايمان آورديد توبه كنيد و باز گرديد بسوى طاعت خدا توبه راست و درست به اعتقاد و اخلاص كه اگر توبه چنين كنيد اميد است كه « پروردگار شما بپوشاند گناهان شما را و رسوا نكند و به آن گناه شما را مواخذه » نكند و داخل گرداند شما را در بهشتى كه روانست در زير آن بهشت جويها و جاى ديگر فرمود وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِمُونَ يعنى كسانى كه توبه نمى كنند ، ظالمانند و حق سبحانه و تعالى توبه درست را قبول مىكند چنان كه فرمودوَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عبِادهِِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ يعنى خداى