نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 170

و مى دانى حاجت مرا پس تفضل كن به من مطلوب مرا و مى دانى آنچه در نفس من است از پشيمانى و توبه پس گناه مرا بيامرز . بار خدايا بدرستى كه مى طلبم از تو ايمانى كه در دل من اندازى آن ايمان را و يقين درستى تا آنكه يقين بدانم كه نمى رسد به من الا آن چيزى كه براى من نوشته‌اى آن را و راضى گردان مرا به آن چه قسمت كرده‌اى از براى من . و در روايت ديگر چنين آورده‌اند كه چون آدم صفى ازين دعا فارغ شد حق سبحانه و تعالى وحى فرستاد بوى كه اى آدم توبه تو را قبول كردم و تو را آمرزيدم و هر كس از فرزندان تو كه به اين دعا مرا بخوانند و دعا كنند گناه او را بيامرزم و غمهاى او را زايل گردانم و فقيرى از وى دور كنم و بعضى گفته‌اند كه آن كلمها اسماى شريفهء آل عبا بود كه آدم ع وقتى كه در بهشت بود آن اسماء را ديده بود بر ساق عرش خدا نوشته‌اند از حق سبحانه و تعالى معلوم كرده كه آن اسماء چه كسانست و شرف و فضل و مرتبهء آن را دانسته پس آن اسماء را ياد گرفت و چون از بهشت بيرون آمد و توبه كرد از خوردن از آن درخت و پشيمان شده توسل كرد به آن اسماء و اصحاب آن اسماء حق سبحانه و تعالى توبه وى را قبول كرد ببركت و شرف آن . و اصح اقوال اينست و حقيقت توبه آنست كه بنده اولا بداند كه گناه و معصيت مضر است وى را و حجابست در ميان وى و ميان خداى تعالى و مانع است از دخول جنان و مقتضى سخط رحمان و موجب دخول نيران است و چون اين را بيقين صادق بداند دل وى متألم گردد و الم نفسانى عارض وى شود پس پشيمانى دست دهد او را ازين جهت و ندامت و حسرت بر وى غالب گردد پس اين ندامت موجب [ 66 ب ] آن شود كه هر گناهى كه بالفعل مباشر و ملابس