نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 169

توبه كنم و هر چه تو فرمائى چنان كم و مخالفت نكنم آيا توبهء مرا قبول خوهى كرد و مرا در بهشت باز خواهى گردانيد حق تعالى توبه وى را قبول كرد و او را وعده داد ببهشت و اين مرويست از سعيد بن جبير و بعضى گفته‌اند كه آن كلمها اين بود قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ يعنى اى پروردگار ما ستم كرديم بر نفسهاى خود اگر تو نيامرزى ما را و رحمت نكنى هر آينه از زيان كاران خواهيم بود البته و اين مرويست از قتاده و مجاهد و بعضى گفته كه آن كلمها اين بود كه « لا إله الا انت سبحانك بحمدك عملت سوء و ظلمت نفسى فاغفر لى انك خير الغافرين لا إله الا انت سبحانك و بحمدك عملت سوء و ظلمت نفسى فارحمنى انك ارحم الراحمين لا إله الا انت سبحانك و بحمدك عملت سوء و ظلمت نفسى فتب على انك انت التواب الرحيم » يعنى نيست خدا غير از تو اى آن كسى كه منزهى از جميع نقايص ترا حمد مى گويم و ستايش مى كنم و معترفم به آن كه بد كردم و بر نفس خود ظلم كردم پس مرا بيامرز زيرا كه تو بهترين آمرزگارى و عفو كنندگانى و رحمت كن بر من زيرا كه تو رحمت كننده‌ترين رحمت كنندگانى و توبه مرا قبول كن بدرستى كه تو قبول كننده توبه تايبانى و آمرزگارى و اين نيز روايتست از سعيد بن جبير در روايت ديگر و بعضى گفته‌اند كه آن كلمها اين بود « اللهم انك تعلم سرى و علانيتى فاقبل معذرتى و تعلم حاجتى [ 66 آ ] فاعطنى سؤلى و تعلم ما فى نفسى فاغفر لى ذنوبى اللهم انى أسألك ايمانا تباشريه قلبى و يقينا صادقا حتى اعلم انه ان لن يصيبني الا ما كتبت لى و ارضنى بما قسمت لى » يعنى بار خدايا بدرستى كه مى دانى سر مرا و آشكاراى مرا پس قبول كن عذر مرا