نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 173

وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ يعنى امر كرديم ما كه فرود آييد از بهشت به زمين و شما دشمن يكديگريد و مر شما را در زمين استقرار و تمتع خواهد بود تا آن وقتى كه خداى تعالى خواهد يعنى آن روز قيامتست و حضرت رسالت پناه مى فرمايد كه « الدنيا سجن المؤمن و جنة الكافر » يعنى دنيا زندانست براى مؤمن و بهشت است از براى كافر . بدان كه ذكر قصهء آدم ع مشتمل است بر فوايد بسيار : اول آنكه از معاصى حذر مى بايد كرد به جهت آنكه اگر كسى تامل كند در آنچه بآدم ع واقع شد از ارتكاب امرى كه حرام نبود بلكه ترك اولى بود بداند كه معصيت خداى تعالى موجب هلاكتست و از آن اجتناب مى بايد كرد . دوم آنكه اين قصه متضمن آنست كه استكبار موجب مردوديت است زيرا كه ابليس به جهت استكبار مردود گشت [ 67 ب ] . سيم آنكه اين قصه مشتمل است بر آنكه از حسد اجتناب مى بايد كرد زيرا كه ابليس به جهت حسد از بهشت افتاد و مرتبه و نعمت از وى زايل شد . چهارم آنكه از عجب و خودپسندى احتراز مى بايد كرد زيرا كه منشاء جميع مهلكات عجب و خودپسنديست . پنجم آنكه از حرص اجتناب مى بايد كرد زيرا كه باعث آدم و حوا بر اكل شجره منهيه حرص بود . ششم آنكه حق سبحانه و تعالى درين قصه بيان كرد كه عداوت كلى ميان بنى آدم و ابليس واقع است درين قصه .