نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 168

قص - ثم بسط الله سبحانه فى توبته و لقاه كلمة رحمته و وعده المراد الى جنته . ج - بسط گسترانيدن . تلقيه عالم گردانيدن به چيزى رد باز گردانيدن مى فرمايد كه بعد از آنكه آدم ع را پر تلبيس عليه اللعنه مغرور ساخت و از آن درخت خورد و از بهشت بيرون رفت به حكم « حق تعالى عز و على و حق سبحانه » باز كرد بر وى او در توبه خود را و در آموخت بوى كلمهء رحمت خود را و وعده كرد كه بار ديگر باز گرداند او را به بهشت . اما آنكه در توبه بر وى گشود و كلمه رحمت آموخت او را چنان كه در قرآن فرمود كه فَتَلَقّى آدَمُ مِنْ ربَهِِّ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ يعنى فرا گرفت آدم از پروردگار خود كلمه چند پس آدم بان كلمها توسل نمود و حق سبحانه و تعالى توبه او را قبول كرد و بعضى گفته‌اند كه آن كلمها كه آدم از حق تعالى فرا گرفت و حفظ كرد توبه وى ببركت آن كلمها قبول إله شد اين بود كه آدم گفت « يا رب الم تخلقنى بيدك بلا واسطة [ 65 ب ] قال بلى قال الم تسكنى جنتك قال بلى قال الم تسبق رحمتك غضبك قال بلى قال ان تبت و اصلحت تردنى الى الجنة قال نعم » يعنى آدم گفت اى پروردگار من آيا نيافريدى تو مرا بدست قدرت خود بى واسطهء پدر و مادر و مانند آن حق تعالى فرمود كه آرى آفريدم . آدم گفت ساكن نساختى مرا در بهشت خود « حق تعالى » فرمود كه آرى ساكن گردانيدم . آدم گفت آيا رحمت تو سبقت ندارد بر غضب تو حق سبحانه تعالى فرمود كه دارد . آدم ع گفت چون چنين است پس اگر من