نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 162

حق تعالى را عبادت مى كردند . ابليس عجب آورد و به عبادت خود تكبر در نفس وى داخل شد حق سبحانه و تعالى بر وى اظهار نكرد اما فرمود كه من از گل انسانى خواهم آفريد چون روح در وى دمم او را سجده كن پس آدم را آفريد و همه ملائكه سجده كردند و ابليس و جماعت وى سجده نكردند پس ابليس از ملائكه باشد نه از جن . اما حق آنست كه ابليس از ملائكه نبوده زيرا ملائكه از نورند و ايشان منزهند از شر و خيانت و حسد بلكه خير محض اند اما جن خير مى باشند و شر نيز مى باشند پس ابليس از جن باشد نه از ملائكه كه اگر از ملائكه مى بود از وى معصيت صادر نمى شد و خلاف امر خداى تعالى نمى كرد . و نيز بعضى از علما گفته‌اند كه مامور به سجود آدم جميع ملائكه بودند و بعضى گفته‌اند كه مامور به سجود آدم ع ملائكه زمين بودند كه گفته شد و حق آنست كه همه ملائكه مامور بودند به سجود آدم ع بدليل آنكه حق سبحانه و تعالى ع مى فرمايد كه فَسَجَدَ الْمَلائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ إِلّا إِبْلِيسَ [ 63 ب ] يعنى سجده كردند آدم را همه فرشتها بتمامى و هيچكس از ايشان تخلف نكرد مگر ابليس . و مى بايد دانست كه اجماع منعقد گشت بر آنكه سجده ملائكه مر آدم را به جهت عبادت نبود زيرا كه عبادت مر غير خداى را كفرست اما بعض علما گفته‌اند كه آن سجده مر خداى را بود و آدم