ج - تثنيه دو گردانيدن و دو گفتن و دو اعتقاد كردن و مراد از تثنيه اينجا تعدد است . مى فرمايد كه هر كه از براى حق تعالى قرينى پيدا كند او را متعدد گردانيده باشد يعنى او را دو اعتقاد كرده باشد يا بيشتر زيرا كه هر كه از براى حق تعالى قرين پيدا كرده باشد لازم آيد كه در وى دو چيز اعتبار كرده باشد يكى ذات وى و ديگرى آن قرين كه صفت وى است پس واجب الوجود عبارت باشد از دو چيز پس در وى كثرت و تعدد پيدا كرده باشد . پس هر كه خداى تعالى را وصف كند به صفتى زايده او را دو گفته باشد و دو اعتقاد كرده باشد اگر آن صفت يكى باشد و اگر بيشتر باشد بيشتر از دو اعتقاد كرده باشد .

قص - و من ثناه فقد جزأه ج - تجزيه جزء پيدا كردن و بخش كردن . « مى فرمايد هر كه تعدد ثابت كند در ذات خداى تعالى جزء ثابت كرد از براى وى زيرا كه چون در ذات حق تعالى دو چيز يا بيشتر پيدا شود ذات عبارت از آن مجموع باشد . پس هر كه از آن مجموع جزء آن ذات خواهد بود بالضرورة . پس هر كه تعدد ثابت كند در ذات خداى تعالى از براى وى جزء ثابت كرده باشد »