فرمود « فمن وصف اللّه سبحانه و تعالى فقد قرنه » تا آنجا كه فرمود « و من جزاه فقد جهله » و اين كلام يعنى « لشهادة كل صفة انها غير الموصوف و شهادة كل موصوف انه غير الصفة » توطئه آن استدلال است . و مراد به شهادت شهادت حال است و حاصل اين كلام آنست كه كمال اخلاص در توحيد حق سبحانه و تعالى آنست كه نفى كنند صفات را ازو به جهت آنكه هر صفتى گواهى مىدهد كه او غير موصوف خود است و هر موصوفى گواهى مىدهد كه او غير صفت خود است از براى آنكه حال صفت گواهى مىدهد كه در قيام خود محتاج به موصوفست و بى موصوف او را قيام نمى تواند بود . و حال موصوف گواهى مىدهد كه در قيام خود مستغنى است از صفت و او را قيام مىتواند بود بى صفت پس صفت نفس موصوف نباشد بلكه غير او باشد .
قص - فمن وصف الله سبحانه فقد قرنه ج - قرن قرين پيدا كرد و اين كلام مقدمه اول است از مقدمات قياسى و متفرع است از كلام سابق كه توطئه اين استدلال است مى فرمايد كه چون مقرر و مبين شد كه هر صفتى غير موصوف خود است و هر موصوفى غير صفت خود پس لازمست كه هر صفتى زايد باشد بر موصوف خود مقارن و مصاحب وى باشد و مجتمع باشد با وى در وجود اگر چه [ 47 آ ] آن مقارنه و اجتماع مستلزم زمان و مكان نباشد پس لازم آيد كه هر كه خداى تعالى را وصف كند از براى وى قرينى و مصاحبى پيدا كرده باشد .