نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 106

و اضطراب نخواهد كرد تا حاجت باشد بجسم ثقيل كه دفع اضطراب وى كند پس بدين وجه سخن مفسران خوب نمى نمايد . و توجه چنين كرده است كه زمين مدور است و هر چه مدور است خود حركت مىكند بالطبع بى آن كه كسى او را حركت دهد و اگر خود حركت نكند باندك سببى و ميلى كه درو پيدا شود از خارج حركت خواهد كرد بالضروره . پس اگر حق تعالى اين كوهها را بر روى زمين نمى آفريد و روى زمين را به اين كوهها ناهموار نمى كرد باندك گرانى كه در بعضى جوانب او پيدا مى شد حركت مى كرد و مى گرديد و حيوانات در آب غرق مى شدند پس ازين جهت كوهها را بر روى وى آفريد تا ناهموار شود و تدوير وى فى الجمله بر طرف گردد و اطراف وى ثقيل گردد و باندك گرانى و ميل كه در بعضى جوانب او پيدا شود نگردد و بعضى علما گفته‌اند كه احتمال دارد كه مراد از صخور در كلام حضرت ع و مراد از جبال در آيت ، انبيا و اوليا و علما باشد بر سبيل استعاره يعنى چنان كه كوه بلند و استوار و محكم است انبيا و اوليا و علما نيز بلند مرتبه و رفيع الدرجه و ثابت قدمند در دين و چنان كه كوه محصن و منيع است و هر چه به دو التجا كرد از انسان و ساير حيوانات ايمن گشت از خوف و ضرر دشمن ، انبيا و اوليا و علما نيز چنين اند هر كه دست استمساك بايشان زد ايمن شد از ضلالت و غوايت و از دشمن جن و انس و از