نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 98

و خواص مواليد ثلثه ارضيه است كه عبارت از معادن و نباتات و حيواناتست و مخفى نيست كه اين منافع و فوايد غير متناهيست و حضر آن ممكن نيست بلكه اگر كسى تامل كند بر وجه صادق ظاهر گردد بر وى كه منافع عقل غير محصورست چه جاى ساير منافع و نعم كه خداى تعالى انعام كرد بر انسان . پس بر وجه احسن ثابت شد كه نعمتهاى حق تعالى را حصر مى توان كرد چنان كه مضمون اين فقره است « و لا يحصى نعمأه العادون » موافق آيت شريفه‌وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سأَلَتْمُوُهُ وَ و غرض آن حضرت ع ازين حكم اشارتست آن كه با وجود اين همه نعمتها كه حق تعالى به انسان اكرام كرد او غافلست از شكر خداى تعالى و جاهلست از معرفت او بلكه مقرست در معصيت و معرض است بالكليه از طاعت وى بلكه كافر و جاحد و معاندست چنان كه حق تعالى مى فرمايد كه وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ يعنى بدرستى كه [ 41 ب ] آدمى ظالم نفس خود است بارتكاب مناهى و معاصى و ترك طاعت و عبادات و معتاد است به كفران احسان و ترك شكر نعم بى پايان و غرض ازين اشارت آنست كه تنبيه كند غافلان را و بيدار گرداند ايشان را از خواب غفلت و غرور طبيعت و حريص گرداند بر التزام شكر و ثناى حق تعالى و بر اعتراف بنعم غير متناهى كه مستلزم توجه است بذات و صفات حق تعالى و اللّه اعلم .