خطبه اول باب اول در بيان آنچه در حمد و شكر و ثنا و توحيد حق جل و علا واقع شده از كلام حضرت درين خطبه .

قص - الحمد لله الذى لا يبلغ مدحته القائلون ج - مدح و مديح و ثناى جليل . مدحة آن صفتى را گويند كه مدح را بدان صفت بايد بود يعنى شكر و سپاس مر خداى را كه نمى رسد بكيفيت مدح او سخن گويندگان يعنى آن صفتى و آن حالتى كه مدح حق تعالى را بر آن صفت و بدان حالت مى بايد بود ، سخن گويان به آن صفت و حالت هرگز نمى رسند و نمى توانند رسيد اينست ترجمه اين فقره مجملا . اما تفصيل اين فقره با فقرات ديگر از كلام آن حضرت كه در حمد و ثناى بارى تعالى واقع شده درين خطبه موقوفست به تقديم [ 38 ب ] مقدمه [ اى ] در بيان معنى صفت و اقسام وى . پس بدان كه صفت چيزيست كه عقل آن را اعتبار كند از براى چيزى ديگر و نسبت كند به آن چيز و مستقل نباشد در تحقق الا به آن چيز خواه در خارج موجود باشد مثل سياهى و سفيدى و خواه نباشد مثل نادانى و نابينائى و از اينجا معلوم شد كه اعتبار عقل چيزى را از براى چيزى ديگر مستلزم وجود نفس امرى آن چيز نيست بلكه مىتواند بود كه آن چيز را وجودى و تحققى نباشد الا باعتبار ملاحظه عقل و بس و صفات اللّه ازين قبيل است چنان كه مبين خواهد شد درين خطبه ان شاء اللّه تعالى . و صفات حق عز و علا