نكند و گاه باشد كه دور افتد زمان از نقل كلام اول پس اعاده كرده شود بعضى از آن كلام اول بعينه از روى سهو و فراموشى نه از روى قصد و تعمد . و علامه شارح شيخ ميثم بحرانى فرموده كه سبب اختلاف روات در روايات دو چيز است : يكى آنكه آن حضرت ع گاه بوده كه يك معنى را در مجالس متعدده بالفاظ مختلفه و عبارات متنوعه مى فرموده و هر راوى در مجلس ديگر آن عبارت را كه در آن مجلس واقع شده ياد گرفته و روايت كرده پس بالضروره روايات مختلف شده . دوم بدانكه روايات كلام خطبا را از افواه ايشان تلقى كرده حفظ مى كردند و مخفى نيست كه حفظ الفاظ و عبارات برين وجه خالى از صعوبت نيست سيما وقتى كه آن كلام مشتمل بر اطناب باشد به جهت اقتضاى حال پس البته در ضبط اختلالى واقع مىشود [ 36 ب ] نسبت بمستمعان و اين موجب اختلاف روايتست و نيز احتمال دارد كه بعضى از مستمعان ضبط معنى كرده باشند نه حفظ الفاظ و عبارات و بعد از آن آن معنى را تعبير كرده باشند بعبارات و روايت كرده باشند نه به آن عبارت كه آن حضرت فرمود پس به جهت اين ، اختلاف واقع شده باشد در روايات .
قس - و لا ادعى مع ذلك انى احيط باقطار جميع كلامه ع حتى لا يشذ عنى منه شاذ و لا يند ناد بل لا بعد ان يكون القاصر عنى فوق الواقع الى و الحاصل في ربقتى دون الخارج من يدي . ج - اقطار جوانب و اطراف . شذ بيرون رفت . ندرميد . ربقه آن ريسمانيست كه اسب يا غير آن بر آن بندند در طويله . يعنى با وجود اين تكرار به جهت استظهار