امتياز دادن افراد ماهيت از افراد ماهيتهاى ديگر است . زيرا پس از آنكه علم بخصوصيات ماهيت حاصل گرديد آن خصوصيات را با هر فرد جزئى كه مشكوك است ميتوان تطبيق نمود كه اگر واجد آن خصوصيات و مميزات باشد خواهيم دانست كه فرد همان چيزيست كه شناختهايم و اگر واجد نباشد اطلاع پيدا ميكنيم كه فرد آن نيست .
و بطور خلاصه از تحصيل معرف دو نتيجه بدست مىآيد :
1 - معرفت و تصور كامل شىء .
2 - امتياز دادن افراد ماهيت شناخته شده از ماهيتهاى ديگر .
شرايط معرف
( 104 ) معرف سه شرط اصلى دارد كه بدون رعايت آن شرايط نتايجيكه ذكر شد بدست نميآيد و اين سه شرط بايستى در حد و رسم هردو موجود باشد .
( شرط اول ) - كه ضمنا از تعريف استفاده شد - : آنست كه همچنانكه در حمل شرط است محمول با موضوع نوعى اتحاد و نوعى مغايرت داشته باشد . در معرّف نيز اين دو شرط موجود است . اتحاد آنست كه قابل حمل باشد و حمل حكم باتحاد موضوع با محمول است . و مغايرت از آن جهت لازمست كه بايد قبل از معرّف شناخته شده باشد تا سبب شناسائى آن گردد و اگر هردو از هرجهت يكى باشند لازم آيد كه قبل از آنكه شناخته شود شناخته شده باشد مثلا اگر بگوئيم انسان بشر است اين تعريف باطل است زيرا تعريف شىء بنفس مىباشد .
( شرط دوم ) كه علامت صحت تعريف است آنست كه معرّف بايستى