جنگ اعتقادى
الف - در كار نبودن اغراض شخصى : در اسلام هيچ جنگى به خاطر اغراض شخصى بر پا نشده است . زيرا اسلام ، به مصالح همگان و مقدم داشتن آن بر منافع شخصى دعوت مىكند .
جنگهاى اسلامى به خاطر آزمندىهاى شخصى يا سلطه جويى و بلند پروازى كسى آغاز نشده است . قريش ، عتبة بن ربيعه را كه مردى متين و آرام بود نزد رسول خدا ( ص ) فرستادند و او گفت : « اى پسر برادر ! مىدانى كه منزلت و نسب تو از ماست ، تو براى مردم خود مشكلى بزرگ آفريدهاى و جمع آنان را پراكنده ساختهاى . بيا چند پيشنهاد را بشنو ، شايد برخى از آنها را بپذيرى . اگر قصد تو از اين كار مال است ، ما آنقدر مال به تو مىدهيم كه از همه توانگرتر شوى ، اگر سرورى مىخواهى ، بيا و رئيس ما باش و ما هيچ تصميمى بدون اجازهء تو نخواهيم گرفت ؛ و اگر خواستار پادشاهى ما هستى تو را پادشاه خود مىگردانيم . » اما رسول خدا ( ص ) به هيچ يك از اين وعدهها اعتنا نكرد .
دشمنى قريش شدت يافت و از آنجا كه اين كار براى ابو طالب دشوار بود ، خطاب به رسول خدا ( ص ) گفت : « بر خودت و بر من رحم كن و بارى كه طاقتش را ندارم بر دوش من مگذار . » رسول خدا ( ص ) گفت : « اى عمو ! به خدا سوگند ، اگر خورشيد را در دست چپ و ماه را در دست راست من بگذارند كه دست از اين كار بردارم ، چنين نخواهم كرد تا اينكه خداوند اسلام را پيروز كند و يا در اين راه جان ببازم . »
رسول خدا ( ص ) پيوسته اين سخن خداوند را بر زبان مىراند :
« قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ » *
« 1 »
بگو : من يك انسانم ، درست مانند شما ، به من وحى شده است كه معبود شما يگانه است .
آن حضرت هيچگاه نسبت به بينوايان ، ضعيفان ، تهيدستان و زيردستان ، بزرگى نفروخت و سيرهء او در اين زمينه ضرب المثل است .
آنچه در اسلام موجب بر پايى جنگ شده پشتيبانى از آزادى نشر اسلام ، بدور از
هامش
( 1 ) - كهف ( 18 ) ، آيهء 110 ، و فصلت ( 41 ) ، آيهء 6 .