واقعه در رمضان سال 360 ه اتفاق افتاد . پيروزشدگان سر زيرى بن مناد و سر عدهاى از بزرگان يارانش را بريدند . اين سرها را جعفر و يحيى و يارانشان به اندلس بردند و به حكم تقديم داشتند و مورد الطاف و اكرام حكم المستنصر واقع شدند و آنان را به صلات و جوايز كرامند بنواخت .
اين شكست كه به سپاه فاطميان و قبيلهء صنهاجه رسيد در روحيهء خلافت فاطمى تأثيرى عظيم داشت . المعز لدين اللّه سردار خود يوسف بن زيرى بن مناد ، موسوم به بلكين ( يا بلقين ) را فرمان داد كه با سپاهيان خود به سوى مغرب در حركت آيد . بلكين برفت و در راه هرجا كه به افراد و جماعات قبيلهء زناته رسيد ، بگرفت و بكشت . خلق كثيرى از ايشان در مغرب اوسط در بجايه و مسيله و بسكره و تاهرت و ديگر جايها بودند ، بلكين همه را پراكنده ساخت . بلكين با سپاه خود در ماه ربيع الثانى سال 361 ه به مغرب اقصى رسيد . بنى خزر و ديگر امراى زناته آمادهء رويارويى با او شدند . نبرد ميان دو گروه درگرفت . زناته به سختى شكست خورد . امير زناته محمد بن الخير خودكشى كرد تا به دست دشمن اسير نگردد . بلكين به سختترين وجهى زناته را درهم كوفت و شهر بصره ( در مغرب ) را ويران كرد و سلطهء خويش بر بيشتر انحاى مغرب گسترش داد و دعوت امويان را برانداخت و چنان كه آرزو مىداشت انتقام خون پدر بازگرفت « 19 » .
حسن بن كنون به شتاب بيامد و با بلكين بيعت كرد و زير علم او يا به عبارت بهتر زير علم شيعيان فاطمى قرار گرفت . ولى بلكين مدت درازى در مغرب نماند ، زيرا سرور او المعز لدين اللّه كه آمادهء حركت به مصر بود او را برفور فراخواند . بلكين شتابان با سپاه خود به افريقيه بازگرديد .
حكم كه چشم به راه حوادث مغرب بود از اين خبر بههم برآمد و به بسيج سپاه خود پرداخت و با لشكرى عظيم با سازوبرگ تمام عازم نبرد مغرب و جنگ با حسن بن كنون شد . سردار اين سپاه محمد بن قاسم بن طملس بود . محمد بن قاسم از جزيرة الخضراء گذشت و در ماه شوال 361 ه / 972 م در سبته فرود آمد . حسن بن كنون در اين هنگام در طنجه بود . با جمعى از بربر به قتال با لشكر حكم بيرون آمد ، ولى شكست خورد و
هامش
( 19 ) . رجوع كنيد به مجموعهء نبذ تاريخية فى اخبار البربر فى القرون الوسطى ، برگزيده از مفاخر البربر از مؤلفى مجهول به كوشش لوى پروونسال ( رباط ، سال 1934 ) ، ص 56 . در اين كتاب تاريخ اين نبرد سال 360 ه آمده است .