ثغر به ابو يحيى تعلق گرفت . » « 17 » ابو يحيى به استقلال در سرقسطه فرمان راند تا سال 312 ه / 924 م - در عهد الناصر - درگذشت .
چون محمد بن لب درگذشت پسرش لب بن محمد در تطيله و بلاد مجاور به جاى او نشست . ظاهرا لب بن محمد ترجيح داده بود كه با امير عبد اللّه دوستى ورزد و در زير پرچم او قرار گيرد . امير عبد اللّه او را به حكومت تطيله و طرسونه و بلاد مجاور آن ابقاء كرد . لب بن محمد در سالهاى بعد به غزو سرزمينهاى مسيحيان كمر همت بست .
در سال 290 ه / 903 م لشكر به غزاى ليون كشيد و بر برخى از دژهاى آن غلبه يافت .
الفونسوى سوم در نبردى كه ميانشان درگرفت منهزم گرديد . سپس به غزاى ناحيهء بليارش
srallaP
رفت و بر دژهاى ايلاس و موله و قشتيل غلبه يافت و بسيارى از مسيحيان را بكشت . در سال بعد لب بن محمد به محاصرهء سرقسطه رفت و روستاهاى حوالى آن را ويران نمود ، ولى به شهر دست نيافت . در سال 294 ه / 906 م لب بن محمد به غزاى ناوار رفت و از راه بنبلونه پيش راند . سانچو پادشاه ناوار همهء نيروهاى خود را گرد آورد و ميان دو لشكر معركهاى شديد پديد آمد . لب شكست خورد و بسيارى از سپاهيانش كشته شدند . لب فرماندهى جسور بود و دلير . در جوانى در سن سى و سه سالگى درگذشت . مرگ او براى بنى قسى ضربتى شديد بود . در تطيله برادرش عبد اللّه بن محمد ابن لب « 18 » به جايش نشست . او نيز پس از آنكه به امارت رسيد به زير پرچم امير عبد اللّه ابن محمد درآمد و حمله و هجوم به اراضى مسيحيان را از سرگرفت . در اينجا بر صحنهء حوادث ثغر اعلى رئيس تازهاى ظهور كرد . او محمد بن عبد الملك بن شبريط معروف به الطويل بود . او را به سبب دراز بودن قدش الطويل مىگفتند . بنى شبريط يا بنى شبراط از خاندانهاى بزرگ مولدين در ثغر بودند . منازلشان در وشقه و بربشتر « 19 » بود . رئيس آنان در اواخر قرن دوم در عصر حكم بن هشام ظهور كرد و چندى بر وشقه غلبه يافت ، ولى بنى قسى بر آن حوالى غلبه يافتند و به بنى شبريط و ديگر اعيان مولدين اجازهء خودنمايى ندادند . چون بنى قسى روى در زوال نهادند بار ديگر بنى شبريط آشكار شدند و عبد الملك
هامش
( 17 ) . ابن حيان ، المقتبس ، ص 87 .
( 18 ) . ابن عذارى ، البيان المغرب ، ج 2 / ص 143 و 145 و 147 . رجوع كنيد به :. 39 . p . II . V . tsiH : yzoD( 19 ) . ابن حزم ، جمهرة انساب العرب ، ص 464 .