2
به خروج عبد الرحمان بن مروان جليقى در زمان امير محمد در شهر بطليوس اشارت كرديم و گفتيم كه چسان حكومت قرطبه در سركوب آن ناتوان شده بود و كار به استقلال او در بطليوس و بلاد مجاور آن كشيد . چون امير عبد اللّه به امارت رسيد راهى جز به رسميت شناختن استقلال او پيش پاى خويش نيافت ، زيرا بطليوس حصنى منيع بود . بنابراين عبد الرحمان بن مروان سرور بلامنازع بطليوس شد . ابن مروان بطليوس را در برابر حملات دشمن استوارى بخشيد و در زيبايى شهر كوشيد و حكم خود را در بلاد اطراف جارى ساخت . يكى از همپيمانان او در اين منطقه چنان كه گفتيم يحيى بن يحيى بن بكر بود كه در شهر شنتمريهء غرب « 9 » در ولايت اكشونيه شورش كرده بود و ديگر عبد الملك بن ابى الجواد كه در شهر باجه
ajeB
كوس استقلال مىزد .
يحيى بن يحيى رهبرى پيشتاز بود . شنتمريه را براى دفاع استوارى بخشيد و در آنجا حكومتى بهنجار به وجود آورد و كارها را نظام داد و اهل شر و فساد را سركوب نمود « 10 » .
در سال 276 ه / 889 م ابن مروان پيمان بشكست و كريب بن خلدون ، شورشى اشبيليه را به هجوم بر مدينه و غارت اطراف آن تحريض نمود . مدتى نگذشته بود كه بربرها در ثغر ادنى « 11 » به رهبرى محمد بن تاكيت المصمودى شورش كردند و بر مارده در مشرق بطليوس لشكر بردند . محمد بن تاكيت بر مارده مستولى شد . از قرطبه لشكرى براى دفع او در حركت آمد . ابن مروان نيز به يارى محمد بن تاكيت شد .
هامش
( 9 ) .evraglA ed airaM atnaSو اين غير از شنتمريه يا شنتمريهء ابن رزين است كه در ايام ملوك الطوايف شهرت يافت و به اسپانيايى آن راnicarrablAگويند .
( 10 ) . ابن عذارى ، البيان المغرب ، ج 2 / ص 141 .
( 11 ) . در جغرافياى اندلس عبارت است از منطقهء غربى واقع ميان نهردويره و نهرتاجه ، و از شهرهاى آن است قوريه و قلمريه و شنترين و غير آن . ثغر اعلى عبارت است از سرقسطه و اعمال آن از شهرهاى شمالى نزديك به مرز ناوار و ليون و قطلونيه . ثغر اوسط شامل طليطله و اعمال آن است .