شدن يارانش آن را نهان مىداشت . عاقبت آنچه از آن مىترسيد تحقق يافت . بسيارى از يارانش از او جدا شدند و از اعمال او تبرى جستند . حتى بعضى از سرداران او بر ضدش قيام كردند و در دژهاى خود تحصن نمودند و فرمانبردارى خود از امير عبد اللّه را به او اعلام داشتند . در ديگر نواحى اندلس نيز بر ضد او اقداماتى شد و مسلمانان نبرد با او را پس از اعلام مسيحيتش نوعى جهاد مىدانستند « 3 » . ابن حفصون نيز كوشيد تا خود را تقويت كند . ازاينرو با الفونسوى سوم پادشاه ليون و بنى قسى به گفتگو پرداخت . همچنين با برخى از امراى مغرب هم مذاكراتى كرد ، ولى يارى واقعى از جاى ديگر رسيد . ابراهيم بن حجاج سرور اشبيليه و قرمونه روابطش با قرطبه تيره شده بود ، زيرا امير عبد اللّه پسرش را آزاد ننموده بود . ابراهيم از ارسال ماليات سرباز زد و اعلام استقلال نمود و در سال 288 ه / 900 م با ابن حفصون عقد دوستى بست و هردو نيروى بزرگى به وجود آوردند « 4 » .
حكومت قرطبه از اين پيمان دوستى به بيم افتاد و احساس خطر كرد . امير عبد اللّه نزد ابن حفصون كس فرستاد و براى جلب او به سوى خود چند پيشنهاد نمود .
ابن حفصون پيشنهادها را پذيرفت و چهار تن از ياران خود را به عنوان گروگان به قرطبه فرستاد ، از آن جمله بودند خازن و همپيمان او سعيد بن مستنه كه پيش از اين درباغه « 5 » خروج كرده بود . ولى هنوز زمانى دراز نگذشته بود كه ابن حفصون اعلام مخالفت نمود و آمادهء نبرد با قرطبه شد . ابراهيم بن حجاج نيز با نيروى سواران خود يارىاش كرد . اين مخالفت به سبب نحوهء اجراى شروط بود . سپاه اندلس به سردارى احمد بن ابى عبده در حركت آمد . ابن حفصون از پايگاه خود استجه براى رويارويى با او بيرون آمد . نبرد در استبه واقع در جنوب استجه در كنار رود شنيل درگرفت .
سپاه اندلس نخست منهزم شد و چند صد كشته داد ، ولى بازگشت و به شدت بر قواى ابن حفصون حمله كرد و ابن حفصون به سختى شكست خورد . اين نبرد در سال 279 ه / 902 م اتفاق افتاد . پس از اين شكست امير عبد اللّه همهء گروگانهاى ابن حفصون
هامش
( 3 ) . رجوع كنيد به البيان المغرب ، ج 2 / ص 143 . ابن حيان ، المقتبس ، ص 128 . و رجوع كنيد به دوزى :58 48 . p . II . V . tsiH .ابن حفصون نيز به زبان عربى سخن نمىگفت . زبان او اسپانيايى قديم بود .
( 4 ) . المقتبس ، ص 129 .
( 5 ) .ogeirP .