غربى خود پردازد . دامادش گارسيا امير ناوار نيز با او بود . اردونيو نيز به نوبهء خود تصميم گرفت كه از اين حركت جلوگيرد . پس بر برخى از دژهاى موسى و مقدم بر همه بر دژ البلده هجوم كرد . اين دژ بر كنارهء رود ابره در نزديكى قلهره بود . ميان دو گروه نبرد درگرفت و موسى جراحتى بزرگ برداشت و سپاهيانش منهزم شد و شمار كثيرى از مسلمانان و مسيحيان به قتل رسيدند . دامادش گارسيا نيز كشته شد .
اردونيو دژ البلده و چند دژ ديگر را ويران كرد . اين دژها نگهبانان كشور موسى بن موسى بن قسى بودند . ديرى نگذشت كه موسى در اثر زخمى كه برداشته بود درگذشت .
وفات او هشدارى بود كه از اين پس در ناحيهء ثغر اعلى اوضاع دگرگون خواهد شد .
موسى بن موسى علىرغم استقلالش از حكومت قرطبه ، با نيروهاى خود در شمالشرقى سدى نفوذناپذير در برابر مسيحيان به وجود آورده بود . چون از دنيا رفت پسرش « لب » در برابر اردونيو پادشاه ليون سر فرمان فرودآورد و با او بر ضد مسلمانان همپيمان شد و لشكر به وادى الحجاره آورد تا آنجا را تسخير كند . ابن سالم حاكم وادى الحجاره او را از آنجا بازپس راند . در اين نبرد لب مجروح شد و در راه بازگشت به تطيله درگذشت . سه برادر او اسماعيل و مطرف و فرتون فرمانروايى بلاد شمالى را به جاى پدرشان بهدست گرفتند . در اين هنگام دولت قرطبه مجبور شد براى راندن مسيحيان از بلاد شمالى سازوبرگ و آمادگى خود را مضاعف نمايد .
پس در تابستان سال 248 ه / 863 م عبد الرحمان بن امير محمد سردارى حملهء بزرگى را به البه و قلاع به عهده گرفت . سردار سپاه عبد الملك بن العباس القرشى نيز با او بود . امير محمد به درون كشور دشمن راند و دست به ويرانى زد . مسيحيان نيز با پادشاهشان اردونيو به مقابله آمدند و با سپاه مسلمانان نبردى سخت را آغاز كردند ، ولى شكست خورده روبه گريز نهادند و جمع كثيرى از فرماندهانشان به قتل رسيدند « 16 » .
در سال 251 ه / 865 م هنوز دو سال از اين واقعه نگذشته بود كه امير محمد پسر خود عبد الرحمان را بار ديگر به غزاى البه و قلاع فرستاد . ابن حيان مىگويد آنكه در اين نبرد سردارى لشكر مسلمين را به عهده داشت ، منذر بن عبد الرحمان بود و حاجب عيسى بن الحسن بن ابى عبده نيز همراه او بود . درهرحال مسلمانان تا حدود رود ابره پيش
هامش
( 16 ) . ابن حيان ، مخطوط قرويين ، برگ 265 الف .