صوفيه را مربوط به طعن بر صوفيان غير واقعى دانستهاند . « 1 » آنچه مىتواند در مجموع ، قابل توجّه و تأمّل باشد روحيهء جستجوگر و پرالتهاب فيض بوده است و وجود رسالهاى چون الانصاف كه در تعليقههاى پيشين از آن نام برده شد كه ساحت او را از هر نسبت ناروايى پاك مىدارد و للَّهالحمد .
نكتهء ( 10 ) مربوط به كلمهء شصت و هفتم :
فيض در اين عبارات ، شدّت دلبستگى و باور خود را كه نسبت به فتواى وجوب نماز جمعه دارد و از آغاز جوانى تا پايان عمر بر آن پافشارى داشته نشان مىدهد . وى در سنين جوانى ( حدود سى و شش سالگى ) در سال 1042 ه . ق در كتاب مفاتيح الشرايع « 2 » بدين فتوا دست يافته « 3 » و آن را ساليانى دراز مورد عمل قرار داده است « 4 » و در نخبه كه آن را در چهل و چهار سالگى ( در سال 1050 ه . ق ) به نگارش در آورده « 5 » بر آن شديداً پاى فشرده است ، « 6 » سرانجام در سنّ پنجاه و يك سالگى به نگارش الشهاب الثاقب در خصوص بيان تفصيلى اين مسئله دست زده است « 7 » و در آن در كنار بيان و استدلال بر فتواى وجوب عينى نماز جمعه ، زبان به طعن مخالفان گشوده و به سان اين كتاب كلمات طريفه كه دو - سه سالى بعد از آن ( در سال 1060 ) نوشته « 8 » در برخورد با قائلان به عدم وجوب يا حرمت نماز جمعه در زمان غيبت ، راه افراط پيموده است . وى از آن پس تا سن حدود شصت و يك سالگى ( در سال 1068 ه . ق ) بيش از نُه سال در جمع و تأليف كتاب الوافى وقت صرف كرده است .
هامش
( 1 ) - همان ، ج 1 ، ص 183 و 463 .
( 2 ) - فهرستهاى خودنوشت فيض ، ص 76 .
( 3 ) - مفاتيح ، ج 1 ، ص 17 .
( 4 ) - الشهاب الثاقب ، ص 70 - 71 .
( 5 ) - فهرستهاى خودنوشت فيض ، ص 77 .
( 6 ) - النخبة الفيضية ، ط سنگى 1303 ه ، ص 56 .
( 7 ) - فهرستهاى خودنوشته فيض ، ص 93 .
( 8 ) - فهرستهاى خودنوشت فيض ، ص 86 .