منم امروز و دلى زانده گيتى به دو نيم * جاى آنست كنونم كه بجان باشد بيم
نه مرا مسكن و ماوى نه مرا خانه و جا * نه مرا مونس و غمخور نه مرا يار و نديم
حالت خود بكه گويم من مظلوم و غريب * چارهء خود ز كه جويم من رنجور و سقيم
چون ورد الاكمام ابيات بانجام رسانيد ، به بام قصر برآمد و خود را از بام قصر با ريسمانى به زمين بياويخت و در كوه و هامون همىرفت تا بكنار دريا رسيد . صيّادى را ديد كه بكشتى نشسته ، صيد همىكرد . چون ورد الاكمام را بديد ، كشتى بميان دريا راند . ورد الاكمام او را آواز داد و اين ابيات بخواند :
ايّها الصّيّاد از من منما هيچ حذر * كه من خون شده دل نيستم الّا ز بشر
سرگذشت من بيچاره يكى باز شنو * كه مرا گردش ايّام چه آورد بسر
عاشق روى بتى گشتم سيمينرخسار * كه مرا هجر رخش دارد رخساره چو زر
نه كسى ميبرد از من سوى او هيچ پيام * نه كسى آورد از او سوى من هيچ خبر
گشته در باديهء هجر ويم سرگردان * كيست آنكو شودم سوى وصالش رهبر
چون صيّاد ابيات او را بشنيد ، ايّام جوانى بخاطر آورده ، از روزگار عشق خود ياد كرده ، بگريست و اين ابيات برخواند :
خوشا عاشقى خاصه وقت جوانى * خوشا با پرىچهرگان زندگانى
خوشا با رفيقان يكدل نشستن * بهم نوش كردن مى ارغوانى
بوقت جوانى كنى عيش زيرا * كه هنگام پيرى بود ناتوانى
چون ابيات بانجام رسانيد ، طناب كشتى را در ساحل ببست و بنزد ورد الاكمام آمده ، به او گفت : بكشتى اندر آى تا ترا بهر جائى كه خواسته باشى ، برم . ورد الاكمام بكشتى درآمد . صيّاد كشتى براند و كشتى بسرعت همىرفت تا اينكه در كنار دريا بشهرى برسيدند .
چون قصه بدينجا رسيد ، بامداد شد و شهرزاد ، لب از داستان فروبست .