54 - نافع بن « 1 »
هلال جملى :
او نافع بن هلال بن نافع بن جمل بن سعد الشعيرة بن مذحج مذحجى جملى « 2 » ؛ است .
نافع ، بزرگ ، شريف ، سرور و دلير و قارى قران ، كاتب و از حاملين حديث و از اصحاب امير مؤمنان ( ع ) بود و در سه جنگ آن حضرت در عراق شركت داشته و به سوى حسين ( ع ) حركت كرد و در راه او را پيش از شهادت مسلم ملاقات كرد و سفارش كرده بود كه اسبش را كه « الكامل » ناميده مىشد از پشت سرش بفرستند كه با عمرو بن خالد و يارانش فرستاده بودند . ابن شهر آشوب گفته است : هنگامى كه حرّ ، بر امام حسين ( ع ) عرصه را تنگ كرد ، خطبهاى خواند و در آن خطبه فرمود : أمّا بعد اوضاع چنان پيش آمد كرده كه مشاهده مىكنيد و دنيا چهره عوض كرده و روگردانده . . . زهير بلند شد و گفت :
سخنت را - خدا هدايتت كند ! - شنيديم . پس نافع بلند شد و گفت : اى پسر رسول خدا ! مستحضر هستى كه جدّت رسول خدا نتوانست محبّتش را وارد قلب عموم مردم كند و نتوانست آنان را به نحوى كه مىپسنديد به سوى هدفش برگرداند و گروهى از مردم منافقانى بودند كه به ظاهر وعدهء كمك مىدادند و در باطن به فكر خيانت بودند ، با سخنى شيرينتر از عسل با او برخورد مىكردند ولى در غيابش با تلختر از حنظل ظاهر مىشدند تا اينكه زندگى را به درود گفت . و پدرت على ( ع ) هم در چنين موقعيّتى بود ، گروهى به يارى او اجتماع كردند و ناكثين ، قاسطين و مارقين با او جنگيدند و گروهى با او مخالفت كردند تا عمرش به پايان رسيد و به رحمت و رضوان خدا شتافت و تو امروز در ميان ما در چنين حالتى قراردادى پس هر كه نقض عهد كند و نيّتش را تغيير دهد ، جز به خودش ضرر نمىرساند و خدا از او بىنياز است پس ما را با سلامتى و هدايت با خودت ببر خواه به مشرق و خواه به مغرب به خدا سوگند از حكم خدا باكى نداريم و ملاقات خدا براى ما ناپسند نيست زيرا ما با نيّت و بصيرت خودمان دوستدار تو را دوست مىداريم و دشمنت را دشمن . سپس برير بلند شد و چيزى گفت كه در شرح حالش بيان كرديم .
طبرى گفته : در كربلا آب به روى حسين ( ع ) و ياران او بسته شد و به شدّت تشنه
هامش
( 1 ) - هلال بن نافع با توجّه به ضبط قدما ، غلط است .
( 2 ) - منسوب است به جمل ، نسلى از قبيله مذحج .