ابو بكر را فزونتر از همه مىدانند ، مىگويند ، او در چيزهائى كه براى مردم آشكار است ، از همه فزونتر است ؛ نه آن كه پيش خداوند ، از همه فزونتر باشد ، و چنانچه كسانى يافت شوند ، كه در فزونتر بودن على ، پيش خداوند ناسازگارى كنند ، ما دليل مىآوريم كه سخن آنان نادرست است ، و آشكار مىكنيم كه امام ، امير مؤمنان على است - بر او درود بادا - و او فزونتر از همه است ، و گفتار ما در اينباره به زودى خواهد رسيد .
و مىتوانى از اين كه او ، از همهء گروه مسلمانان ، داناتر است ، دليل بياورى و بگوئى ، او همهء فرمانهاى خرد و بزرگ خداوند را از همه بهتر مىدانست ؛ و كسى كه اين سخن را بپذيرد مىگويد ، امام همان على مىباشد - درود بر او بادا - ؛ زيرا هركس ديگرى جز او را ، امام بداند ، داناتر بودن امام ، از همهء گروه مسلمانان را شرط نمىداند ، پس سخن كسى كه جز او را امام بداند ، براى همين گفتار ، از درستى مىافتد .
و سخنانى كه آشكار ، امام بودن او را مىرسانند ، بر دو گونهاند : يكى سخنان آشكارى ، در قرآن است كه امام بودن او را مىرسانند ، و ديگرى سخنان آشكارى است ، كه از پيمبر رسيده است .
پس آن سخنان آشكارى كه در قرآن است ، يكى گفتار خداوند برتر از همه چيز است ، كه مىفرمايد :
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ »
« 1 » .
اين آيه ، از آن روى امام بودنش را مىرساند ، كه از لفظ
« وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ »
چنين خواسته شده است ، كه خداوند و پيمبرش ، سزاوار كار فرماندهى مىباشند و آنان براى بپاخاستن بدان از خود مردم شايستهتر مىباشند ، و مردم بايد از آن فرمانبردارى كنند .
و نيز از آيه ثابت مىشود ، كه از لفظ
« الَّذِينَ آمَنُوا » *
امير مؤمنان آهنگ شده
هامش
( 1 ) سوره مائده آيهء 55 .