مىآيند ؛ پس خواهيم دانست ، چيزى كه نيازمند بودن كارها را به ما پديد مىآورد ، تازه پديد آمدن اين كارها است ، نه چگونگىهاى ديگر آنها . و گفتار ما در نيازمند بودن به پيشوا ، به مانند همين است .
پس اگر بگويند : بايد بپذيريد ، كه فرماندهان ، و فرمانروايان ، كه از سوى امام مىباشند ، بايد از بيراهه رفتن و پوشيده ماندن كارها بر آنان بازداشته شده باشند ، به مانند آنچه گفتيد ، نيازمندى به فرمانروا براى بازداشته نشده بودن مردم از آن است ، و اين سخن نادرست مىباشد .
خواهيم گفت : فرماندهان و فرمانروايان ، كه از سوى امام هستند ، چون از بيراهه رفتن و پوشيده ماندن كارها ، از آنان بازداشته نشدهاند ، بايد داراى امام باشند ، پس آنچه دربارهء نيازمند بودن به امام گفتيم ، درهم نمىشكند ؛ و آنچه را مىگوئيم نادرست است ، اين است ، كه خود امام ، از بيراهه رفتن و پوشيده ماندن كارها بر او باز داشته نشده باشد ، و با اين همه امام ديگرى هم نداشته باشد ، و با پذيرفتن اين سخن آنچه را علت نيازمند بودن به او دانستيم ، درهم مىشكند .
پس اگر بگويند ، ما امام را نيز مىگوئيم ، از بيراهه رفتن و پوشيده ماندن كارها بر او بازداشته نشده است ، و هرگاه او بلغزد يا بيراهه برود ، گروه مسلمانان پيشرو او هستند ، پس آنچنان كه دربارهء امام گفتيد ، همهء گروه مسلمانان خودشان بايد از بيراهه رفتن و پوشيده ماندن كارها بر آنان بازداشته شده باشند « 1 » .
خواهيم گفت : ما آشكار كرديم ، كه آنچه مردم را به بودن امام نيازمند مىگرداند ؛ سرزدن بيراهه رفتن از آنان نيست ، و شدنى بودن سرزدن بيراهه رفتن از گروه مسلمانان است ، پس هرگاه بگوئيم ، هركارى از مسلمانان روا باشد سر بزند ، سرزدن آن از امام هم روا خواهد بود ، مىبايست او هم به مانند آنان نيازمند
هامش
( 1 ) اين گوينده ، به اصل ادعا بازگشت نموده مىگويد ، امت خطا نمىكنند و هركارى را امت درست بدانند ، امام بايد همان را انجام بدهد ، پس امت پيشرو امام مىباشند و نيازى ندارد كه او معصوم از خطا باشد .