خوددارى كردن از آشكار گفتن سخن كفرآميز ، دين گرامى داشته شده و استوار مىگردد . پس در آشكار گفتن سخن كفرآميز ، دست را باز گذاشتهاند ، نه آن كه بايد ، آشكار گفته شود .
و گروهى آشكار كردن سخن راست پيش پادشاه ستمگر را هم ، به خوددارى كردن از آشكار گفتن سخن كفرآميز ، پيوسته گردانيدهاند و گفتهاند ، همان گونه كه آشكار نكردن سخن كفرآميز بهتر از آشكار گفتن آن است ، آشكار كردن سخن راست با ترس از جان ، نيز از آشكار نكردنش بهتر است ، و آنچه از روش گروه اماميه آشكار مىشود ، اين است كه گفتار اين گروه كه دربارهء تقيه كردن آوردهاند . درستى اين سخن را از ميان مىبرد .
و كسى نمىتواند بگويد : چگونه مىشود ، براى گرامى داشتن دين ، دست باز داشتن از گفتن سخن كفرآميز ، و بردبارى كردن بر كشته شدن ، بهتر از كفر گفتن باشد ، و اين گونه كشته شدن ستم است ، و بد است ، و تبهكارى به خوددارى كردن از گفتن سخن كفرآميز وابستگى مىيابد ؛ پس بايد دست بازداشتن از گفتن سخن كفرآميز بد باشد . و كسى كه از كفر گفتن ناچار گرديده است ، بايد كفر بگويد ، نه آن كه در كفر گفتن دستش باز باشد .
اين سخن را از آن رو نمىتوان گفت ، كه چون همهء مسلمانان بر آن گرد آمدهاند كه بردبارى كردن بر كشته شدن بدون گفتگو ، بهتر از بر زبان آوردن سخن كفرآميز است ، پس آن را به يقين مىدانيم .
بالاتر از آن ، با نگفتن سخن كفرآميز هيچ تبهكارى نيست تا به آن وابستگى يابد ؛ زيرا خداوند برتر از همه چيز ، كارى را كه در آن تباه شدن باشد ، از ما نمىخواهد .
پس هرگاه بگويند : چگونه مىشود ، تباه شدن در آن نباشد ، با اين كه اگر كفر گفته نشود ، كشته شدن كه بد است ، سر خواهد زد . و اگر از گفتن سخن كفرآميز خوددارى نشود ، تباهى نخواهد بود .
خواهيم گفت : مىتوان انديشيد ، كه نگفتن كفر ، از تباه كردن ، بيرون باشد ،
تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — صفحة 671
مساهمون: الشيخ الطوسي
ص٦٧١